Natuurlijk baal ik ook van de verkiezingsuitslag. Nou viel het verlies voor de PvdA in Ouderkerk nog mee, in vergelijking met de rest van de Krimpenerwaard, maar toch. Tegelijkertijd moet ik wel lachen om die steeds enger wordende Mark Rutte van de VVD, die op hoge toon roept dat het toch wel erg is dat de nieuwe regeringscoalitie een klap om de horen heeft gekregen. Een afstraffing van het kabinetsbeleid, noemde hij het. Hoezo? Het kabinet zit er nog maar net en heeft nog niets kunnen laten zien, hoe kan dat dan nu al afgestraft worden? Rutte had wel anders gepiept als Wilders ook aan de Statenverkiezingen had meegedaan, dan was daar vast en zeker de helft van zijn aanhang naartoe gegaan. De strijd op rechts wordt steeds onfrisser. Het gemak waarmee Rutte zich de islamofobie van Wilders eigenmaakt, moet toch veel fatsoenlijke VVD’ers (ze zijn er, ik ken ze!) kromme tenen bezorgen?
Maar dat terzijde.
Ik baal nog het meest van het feit, dat in mijn eigen Gouderak de PvdA meer heeft verloren dan in de andere kernen. Tegelijkertijd zie ik dat de SP daar ongeveer evenveel wint als de PvdA verliest, dus dat lijken communicerende vaten. Dan blijven de stemmen in ieder geval in de linkerhoek. Dat is ook goed voor het provinciaal beleid, want net als de PvdA staat de SP voor een Groen Hart dat ook groen moet blijven.
Overigens verbaast het mij, dat de SP algemeen wordt bejubeld als de grote winnaar. Zeker, ten opzichte van de Statenverkiezingen van vier jaar geleden maakt de SP een reuzensprong, landelijk van 5,6 naar 14,8 procent. Proficiat Jan! Maar veel interessanter vind ik de vergelijking met vier maanden geleden, toen we een nieuwe Tweede Kamer kozen. Ten opzichte van díe verkiezingen namelijk verloor de Wizard of Oss bijna twee procent. In sommige provincies nog veel meer: Groningen -3,3, Friesland -7,5, Drenthe -3,6. Alleen in Noord-Brabant is sprake van een kleine winst. Gek dat niemand dat opvalt. De SP is over haar hoogtepunt heen. Het zal zeker ook met de lage opkomst te maken hebben, maar de magie lijkt uitgewerkt.
Toch, eerlijk is eerlijk, de PvdA moet dankzij de opkomst van de SP iedere keer weer strijd leveren om de linkse stemmers voor zich te winnen. Ook bij een volgende verkiezing staan zij weer voor de vraag: de Wizard of Bos? Wellicht stroomt het water in de communicerende vaten dan weer de andere kant op.
Leo Mudde was tot 2010 gemeenteraadslid voor de PvdA in Ouderkerk. Nu is hij voorzitter van de afdeling PvdA Krimpenerwaard. Voor de PvdA Zuid-Holland staat hij op de kandidatenlijst voor de Provinciale Statenverkiezingen van 18 maart 2015. Hier geeft hij op persoonlijke titel commentaar op plaatselijke ontwikkelingen en reflecties op de landelijke politiek.
9.3.07
2.3.07
Provincie
Nog een paar dagen en we mogen weer naar de stembus.
Het is natuurlijk toeval dat de Provinciale Staten zich precies een week vóór de Statenverkiezingen uitspraken over de toekomst van de Krimpenerwaard, maar het plaatste de provincie wel even in de schijnwerpers. De Staten spraken over het Veenweidepact en over het bedrijventerrein Veerstalblok. Nou ja, eigenlijk stond de startnotitie voor de partiële herziening van het streekplan Zuid-Holland Oost op de agenda, maar daar hoorde je niemand over. Nee, het bedrijventerrein, daar had iedereen de mond van vol.
En het ís natuurlijk ook een belangrijk onderwerp. Terecht dat het CDA er eerder deze week een avond aan wijdde. Niet om zijn standpunt toe te lichten, maar om zich te laten voeden door bewoners en maatschappelijke organisaties om op basis daarvan een eigen mening te vormen.
Het CDA had echt z’n best gedaan om een evenwichtig geluid te organiseren, maar toch werd er die avond een scheef beeld van de werkelijkheid gecreëerd. Wie niet beter wist, zou, als hij of zij daar aanwezig was geweest, de indruk hebben gekregen dat het voortbestaan van het dorp Gouderak afhangt van het al dan niet doorgaan van het bedrijventerrein Veerstalblok. Alsof, als dat terrein er niet komt, direct alle economische activiteit uit het dorp zal verdwijnen. Dat is natuurlijk niet zo.
Ik hoop oprecht dat het CDA door dit onrealistische rampspoedscenario heen kan prikken, al heb ik mijn twijfels. Tijdens een vergadering van de gemeenteraad heeft CDA-fractievoorzitter Hans Verkerk eens gezegd dat het Veenweidepact in zijn huidige vorm dramatisch zal uitpakken voor Gouderak, omdat alle boeren moeten verdwijnen en daarmee de leefbaarheid van het dorp in het geding komt. Ook dat verhaal is onzinnig, althans het is niet de hele waarheid. Nog niet eens de halve. Misschien dat Hans inmiddels ook wel weet dat de zaken niet zo zwart-wit zijn, maar het voorbeeld geeft aan dat het CDA ontvankelijk is voor eendimensionale voorstellingen van zaken. De samenleving zit toch echt een stuk ingewikkelder in elkaar.
Goed.
Morgen, zaterdag, met de PvdA van de K5-gemeenten op pad om in alle kernen van de Krimpenerwaard aandacht te vragen voor de Statenverkiezingen van 7 maart. Over die verkiezingen nog een korte opmerking. Tussen alle namen van de kandidaten zag ik ook die van twee Ouderkerkse raadsleden, Floor Brouwer van de ChristenUnie en Leo Barth van de SGP. Ze zullen niet gekozen worden – tenminste, dat mag ik hopen, anders worden de verhoudingen in de Staten wel erg overhoop gegooid – maar stél dat ze er wel in komen: zouden ze dan hun lidmaatschap van de gemeenteraad opgeven? Wettelijk mag een raadslid ook een Statenlid zijn, maar ik vind het uitermate ongewenst. Je bent in de raad gekozen om het belang van je gemeente te behartigen, je wordt in de Staten gekozen om het belang van de provincie te dienen. En die twee belangen kunnen strijdig zijn.
Daarom vind ik het ook zo raar, dat de lokale partijen meedoen aan de Statenverkiezingen. Per definitie horen lokale partijen alleen actief te zijn in de eigen gemeente, anders zouden ze niet zo heten. En hoe kunnen ze nou gezamenlijk optrekken? Wat heeft Pieter Heerens uit Schoonhoven gemeen met Rien Olijve uit Rozenburg? En lijsttrekker Jan van Ingen uit Gouda, toch een gemeente met stedelijke allure en grootstedelijke problemen, met Ineke Korbijn-Schop uit het rustieke Klaaswaal? Delen zij een ideologie? Als ik op de website www.lokaalzuidholland.nl kijk, lees ik standpunten die ik ook bij andere partijen aantref. Een partij die bestaat uit lokale partijen zou maar één doelstelling moeten hebben: de provincie afschaffen, alle macht weer bij de eigen gemeente leggen. Maar dat lees ik nergens. Ik begrijp het niet.
En wat nou het ergste is: Lokaal Zuid-Holland gaat veel stemmen krijgen. En die gaan dus verloren voor de partijen die wél opkomen voor een bovenlokaal, provinciaal belang. Het is democratie, ik weet het. Maar zelfs democratie is niet perfect.
Het is natuurlijk toeval dat de Provinciale Staten zich precies een week vóór de Statenverkiezingen uitspraken over de toekomst van de Krimpenerwaard, maar het plaatste de provincie wel even in de schijnwerpers. De Staten spraken over het Veenweidepact en over het bedrijventerrein Veerstalblok. Nou ja, eigenlijk stond de startnotitie voor de partiële herziening van het streekplan Zuid-Holland Oost op de agenda, maar daar hoorde je niemand over. Nee, het bedrijventerrein, daar had iedereen de mond van vol.
En het ís natuurlijk ook een belangrijk onderwerp. Terecht dat het CDA er eerder deze week een avond aan wijdde. Niet om zijn standpunt toe te lichten, maar om zich te laten voeden door bewoners en maatschappelijke organisaties om op basis daarvan een eigen mening te vormen.
Het CDA had echt z’n best gedaan om een evenwichtig geluid te organiseren, maar toch werd er die avond een scheef beeld van de werkelijkheid gecreëerd. Wie niet beter wist, zou, als hij of zij daar aanwezig was geweest, de indruk hebben gekregen dat het voortbestaan van het dorp Gouderak afhangt van het al dan niet doorgaan van het bedrijventerrein Veerstalblok. Alsof, als dat terrein er niet komt, direct alle economische activiteit uit het dorp zal verdwijnen. Dat is natuurlijk niet zo.
Ik hoop oprecht dat het CDA door dit onrealistische rampspoedscenario heen kan prikken, al heb ik mijn twijfels. Tijdens een vergadering van de gemeenteraad heeft CDA-fractievoorzitter Hans Verkerk eens gezegd dat het Veenweidepact in zijn huidige vorm dramatisch zal uitpakken voor Gouderak, omdat alle boeren moeten verdwijnen en daarmee de leefbaarheid van het dorp in het geding komt. Ook dat verhaal is onzinnig, althans het is niet de hele waarheid. Nog niet eens de halve. Misschien dat Hans inmiddels ook wel weet dat de zaken niet zo zwart-wit zijn, maar het voorbeeld geeft aan dat het CDA ontvankelijk is voor eendimensionale voorstellingen van zaken. De samenleving zit toch echt een stuk ingewikkelder in elkaar.
Goed.
Morgen, zaterdag, met de PvdA van de K5-gemeenten op pad om in alle kernen van de Krimpenerwaard aandacht te vragen voor de Statenverkiezingen van 7 maart. Over die verkiezingen nog een korte opmerking. Tussen alle namen van de kandidaten zag ik ook die van twee Ouderkerkse raadsleden, Floor Brouwer van de ChristenUnie en Leo Barth van de SGP. Ze zullen niet gekozen worden – tenminste, dat mag ik hopen, anders worden de verhoudingen in de Staten wel erg overhoop gegooid – maar stél dat ze er wel in komen: zouden ze dan hun lidmaatschap van de gemeenteraad opgeven? Wettelijk mag een raadslid ook een Statenlid zijn, maar ik vind het uitermate ongewenst. Je bent in de raad gekozen om het belang van je gemeente te behartigen, je wordt in de Staten gekozen om het belang van de provincie te dienen. En die twee belangen kunnen strijdig zijn.
Daarom vind ik het ook zo raar, dat de lokale partijen meedoen aan de Statenverkiezingen. Per definitie horen lokale partijen alleen actief te zijn in de eigen gemeente, anders zouden ze niet zo heten. En hoe kunnen ze nou gezamenlijk optrekken? Wat heeft Pieter Heerens uit Schoonhoven gemeen met Rien Olijve uit Rozenburg? En lijsttrekker Jan van Ingen uit Gouda, toch een gemeente met stedelijke allure en grootstedelijke problemen, met Ineke Korbijn-Schop uit het rustieke Klaaswaal? Delen zij een ideologie? Als ik op de website www.lokaalzuidholland.nl kijk, lees ik standpunten die ik ook bij andere partijen aantref. Een partij die bestaat uit lokale partijen zou maar één doelstelling moeten hebben: de provincie afschaffen, alle macht weer bij de eigen gemeente leggen. Maar dat lees ik nergens. Ik begrijp het niet.
En wat nou het ergste is: Lokaal Zuid-Holland gaat veel stemmen krijgen. En die gaan dus verloren voor de partijen die wél opkomen voor een bovenlokaal, provinciaal belang. Het is democratie, ik weet het. Maar zelfs democratie is niet perfect.
25.2.07
Kerk en staat
De president van Turkije blijft weg bij een concert dat koningin Beatrix, bij hem op bezoek, hem aanbiedt. De reden: een van de genodigden draagt een hoofddoekje, en bij Turkse wet is bepaald dat de president niet aanwezig mag zijn bij publieke bijeenkomsten waar mensen zich kleden volgens de regels die hun godsdienst voorschrijft. Want de president hoort boven alle partijen te staan, het is een neutrale functie, de personificatie van de overheid, de staat. En kerk en staat zijn strikt gescheiden in Turkije.
Goed beginsel, goed signaal van de president. En Beatrix schijnt er alle begrip voor te hebben.
Ook in Nederland zijn kerk en staat gescheiden.
Maar niet altijd en overal.
In veel gemeenteraden niet. Als je de Turkse lijn zou doortrekken, zouden burgemeesters ook niet aanwezig mogen zijn bij openbare bijeenkomsten waar mensen openlijk hun geloof belijden. Want ook burgemeesters staan boven de partijen, zijn neutraal, verpersoonlijken de overheid. De praktijk is anders. In Ouderkerk opent de burgemeester de raadsvergadering en verzoekt vervolgens Floor Brouwer, voorman van de ChristenUnie, het ambtsgebed voor te lezen waarmee de zegen van boven wordt gevraagd voor de beslissingen die de raad gaat nemen.
Toeval of niet, het ambtsgebed lijkt ineens weer een item te zijn. Het Reformatorisch Dagblad maakt een rondgang langs gemeenten om te inventariseren waar een ambtsgebed wordt uitgesproken aan het begin van een raadsvergadering. Vorige week werd ik gebeld door Het Kontakt dat ook bezig is met een artikel over ambtsgebeden in de regio, en gisteren stond er een artikel over hetzelfde onderwerp in het AD/Groene Hart.
De scheiding van kerk en staat is een goed beginsel. Daarom hoort een ambtsgebed niet thuis in een vergadering van een gemeenteraad. Ik weet dat veel mensen die lidmaat zijn van een kerk, het met mij eens zijn. Het heeft ook te maken met respect, respect voor mensen die niet gelovig zijn en dus ook niet geconfronteerd willen worden met een gebed.
In Schoonhoven hebben ze het goed opgelost, blijkt uit het AD-artikel. De SGP en de ChristenUnie komen daar vóór de vergadering bijeen voor een schriftlezing en een gebed. De vergadering zelf begint met een moment stilte dat iedereen op haar of zijn eigen wijze kan invullen. Een voorbeeld voor Ouderkerk, wat mij betreft. Maar ook andere varianten zijn denkbaar.
Koningin Beatrix is belijdend christen. Maar zij is niet boos op de Turkse president omdat hij haar cadeautje weigert in ontvangst te nemen. Ook dat heeft te maken met respect.
Ben benieuwd of Willem-Alexander en Máxima, als zij straks bij hun inhuldiging als koning en koningin de eed op de Grondwet moeten afleggen, zullen afwijken van de traditie om dat in de Nieuwe Kerk te doen. Dat hoort natuurlijk in de Ridderzaal te gebeuren.
Scheiding van kerk en staat, we kunnen nog veel van de Turken leren.
Goed beginsel, goed signaal van de president. En Beatrix schijnt er alle begrip voor te hebben.
Ook in Nederland zijn kerk en staat gescheiden.
Maar niet altijd en overal.
In veel gemeenteraden niet. Als je de Turkse lijn zou doortrekken, zouden burgemeesters ook niet aanwezig mogen zijn bij openbare bijeenkomsten waar mensen openlijk hun geloof belijden. Want ook burgemeesters staan boven de partijen, zijn neutraal, verpersoonlijken de overheid. De praktijk is anders. In Ouderkerk opent de burgemeester de raadsvergadering en verzoekt vervolgens Floor Brouwer, voorman van de ChristenUnie, het ambtsgebed voor te lezen waarmee de zegen van boven wordt gevraagd voor de beslissingen die de raad gaat nemen.
Toeval of niet, het ambtsgebed lijkt ineens weer een item te zijn. Het Reformatorisch Dagblad maakt een rondgang langs gemeenten om te inventariseren waar een ambtsgebed wordt uitgesproken aan het begin van een raadsvergadering. Vorige week werd ik gebeld door Het Kontakt dat ook bezig is met een artikel over ambtsgebeden in de regio, en gisteren stond er een artikel over hetzelfde onderwerp in het AD/Groene Hart.
De scheiding van kerk en staat is een goed beginsel. Daarom hoort een ambtsgebed niet thuis in een vergadering van een gemeenteraad. Ik weet dat veel mensen die lidmaat zijn van een kerk, het met mij eens zijn. Het heeft ook te maken met respect, respect voor mensen die niet gelovig zijn en dus ook niet geconfronteerd willen worden met een gebed.
In Schoonhoven hebben ze het goed opgelost, blijkt uit het AD-artikel. De SGP en de ChristenUnie komen daar vóór de vergadering bijeen voor een schriftlezing en een gebed. De vergadering zelf begint met een moment stilte dat iedereen op haar of zijn eigen wijze kan invullen. Een voorbeeld voor Ouderkerk, wat mij betreft. Maar ook andere varianten zijn denkbaar.
Koningin Beatrix is belijdend christen. Maar zij is niet boos op de Turkse president omdat hij haar cadeautje weigert in ontvangst te nemen. Ook dat heeft te maken met respect.
Ben benieuwd of Willem-Alexander en Máxima, als zij straks bij hun inhuldiging als koning en koningin de eed op de Grondwet moeten afleggen, zullen afwijken van de traditie om dat in de Nieuwe Kerk te doen. Dat hoort natuurlijk in de Ridderzaal te gebeuren.
Scheiding van kerk en staat, we kunnen nog veel van de Turken leren.
13.2.07
Club
Ik kan m’n telefoon wel uitzetten. Wouter heeft zijn ministersploeg rond, hij had mij niet nodig. Jammer, over vier jaar beter.
Geintje. Het is wel een eigenzinnige club, dat PvdA-smaldeel in het kabinet. Bos zelf natuurlijk, die er nooit had mogen zitten maar dat terzijde. Ronald Plasterk, eigenzinnig wetenschapper en provocerend columnist. Hopelijk kan hij de oude sociaal-democratische verleiding weerstaan om het onderwijs voor de zoveelste keer op de schop te nemen. Guusje ter Horst natuurlijk, ook niet bepaald uitblinkend in diplomatie maar wel met een sterke eigen wil en niet iemand die zich gemakkelijk omver laat blazen. Een van mijn favorieten. Jacqueline Cramer, hoogleraar duurzaam ondernemen en milieuadviseur, met wortels in het bedrijfsleven (Philips, Akzo Nobel, commissaris bij Shell) – ooit actievoerder tegen kerncentrales, dat kunnen nog leuke discussies worden. En Ahmed Aboutaleb natuurlijk, geen minister maar staatssecretaris van sociale zaken en daarmee verantwoordelijk voor de bestrijding van de armoede.
Allemaal leuke, originele en autonome denkers. Over Bert Koenders heb ik mijn twijfels. Als ik hem zie denk ik altijd: het slimste jongetje van de klas die altijd klaar staat met zijn mening, maar ik zou hem mijn portemonnee niet toevertrouwen. Ik weet ook niet of hij dezelfde passie voor ontwikkelingssamenwerking kan opbrengen als zijn voorganger Jan Pronk. Voordeel van de twijfel. Dat geef ik ook Ella Vogelaar. Ze heeft een mooi cv (Unilever, nóg een uit het bedrijfsleven) en mensen die haar kennen spreken vol lof over haar, maar ik heb nog geen duidelijk beeld van haar.
Maar al met al: een goede club. Dat mag ook wel voor de nodige balans in het kabinet, want wees eerlijk: Maxime Verhagen (hij heeft volgens mij al zijn levenservaring opgedaan op de vierkante kilometer die Binnenhof heet, en die moet dan dat hele grote buitenland gaan doen?), Camiel Eurlings en Gerda (‘Ik kan een tractor besturen, dus ik kan ook minister van landbouw worden’ Verburg – dat zijn toch geen mensen van wie je zegt: daar stáát iemand? Om van de premier nog maar te zwijgen.
Nee, het elan en de visie zullen van de PvdA moeten komen.
Als het partijcongres dit allemaal goedkeurt natuurlijk. Zaterdag mag ik namens Ouderkerk naar Zwolle, om ja of nee tegen deze ministers te zeggen. ’t Zal wel ja worden.
Ook voor Klaas de Vries, die moet natuurlijk hoog op de kandidatenlijst voor de Eerste Kamer komen. Al was het alleen maar om de arrogantie van de partij om iemand van zijn kaliber op een onverkiesbare plaats te durven zetten, af te straffen.
Geintje. Het is wel een eigenzinnige club, dat PvdA-smaldeel in het kabinet. Bos zelf natuurlijk, die er nooit had mogen zitten maar dat terzijde. Ronald Plasterk, eigenzinnig wetenschapper en provocerend columnist. Hopelijk kan hij de oude sociaal-democratische verleiding weerstaan om het onderwijs voor de zoveelste keer op de schop te nemen. Guusje ter Horst natuurlijk, ook niet bepaald uitblinkend in diplomatie maar wel met een sterke eigen wil en niet iemand die zich gemakkelijk omver laat blazen. Een van mijn favorieten. Jacqueline Cramer, hoogleraar duurzaam ondernemen en milieuadviseur, met wortels in het bedrijfsleven (Philips, Akzo Nobel, commissaris bij Shell) – ooit actievoerder tegen kerncentrales, dat kunnen nog leuke discussies worden. En Ahmed Aboutaleb natuurlijk, geen minister maar staatssecretaris van sociale zaken en daarmee verantwoordelijk voor de bestrijding van de armoede.
Allemaal leuke, originele en autonome denkers. Over Bert Koenders heb ik mijn twijfels. Als ik hem zie denk ik altijd: het slimste jongetje van de klas die altijd klaar staat met zijn mening, maar ik zou hem mijn portemonnee niet toevertrouwen. Ik weet ook niet of hij dezelfde passie voor ontwikkelingssamenwerking kan opbrengen als zijn voorganger Jan Pronk. Voordeel van de twijfel. Dat geef ik ook Ella Vogelaar. Ze heeft een mooi cv (Unilever, nóg een uit het bedrijfsleven) en mensen die haar kennen spreken vol lof over haar, maar ik heb nog geen duidelijk beeld van haar.
Maar al met al: een goede club. Dat mag ook wel voor de nodige balans in het kabinet, want wees eerlijk: Maxime Verhagen (hij heeft volgens mij al zijn levenservaring opgedaan op de vierkante kilometer die Binnenhof heet, en die moet dan dat hele grote buitenland gaan doen?), Camiel Eurlings en Gerda (‘Ik kan een tractor besturen, dus ik kan ook minister van landbouw worden’ Verburg – dat zijn toch geen mensen van wie je zegt: daar stáát iemand? Om van de premier nog maar te zwijgen.
Nee, het elan en de visie zullen van de PvdA moeten komen.
Als het partijcongres dit allemaal goedkeurt natuurlijk. Zaterdag mag ik namens Ouderkerk naar Zwolle, om ja of nee tegen deze ministers te zeggen. ’t Zal wel ja worden.
Ook voor Klaas de Vries, die moet natuurlijk hoog op de kandidatenlijst voor de Eerste Kamer komen. Al was het alleen maar om de arrogantie van de partij om iemand van zijn kaliber op een onverkiesbare plaats te durven zetten, af te straffen.
6.2.07
Deuk
Zag zojuist op Teletekst dat Wouter Bos toetreedt tot het kabinet. Waar is de man die tijdens de campagne bij hoog en laag bezwoer dat hij nooit zou toe treden in een kabinet onder Balkenende? Een zuiver voorbeeld van kiezersbedrog en een forse deuk in zijn geloofwaardigheid. Jammer!
4.2.07
IJspret
De school van mijn dochter organiseert een paar keer per winter uitstapjes naar de ijsbaan in Zoetermeer. Ouders mogen dan voor het vervoer zorgen en vrijdagmiddag was het mijn beurt. Telkens als ik een ijsbaan zie, verbaas ik me over de aantrekkingskracht ervan. Eigenlijk is het een zinloze bezigheid. Je rijdt met tientallen, misschien wel een paar honderd mensen tegelijk je rondjes – altijd rechtsom, je komt steeds weer op hetzelfde punt uit en uiteindelijk stap je van het ijs op dezelfde plek waar je erop bent gekomen. En toch houdt het zijn aantrekkingskracht – ook zonder gure wind, tintelende tenen, warme chocolademelk en feestelijke muziek - zeg maar de franje die van schaatsen ijspret maken.
In Zoetermeer kun je schaatsen, maar het is geen ijspret. Toch is het verslavend, want mijn dochter kijkt nu alweer uit naar een volgende keer.
Het doet me denken aan de werkconferenties van de gemeenteraad.
Op 10 oktober hadden we zo’n conferentie, om te bespreken hoe we als raad aan de slag zouden gaan met de aanbevelingen uit het burgertevredenheidsonderzoek 2004, het rapport van de onderzoekscommissie ‘Drie Locaties’ en de quickscan van het dualisme. Ik had er mijn twijfels over, want ik loop al een tijdje mee in de gemeenteraad en heb al veel van dit soort praatsessies meegemaakt. Ze eindigen steevast in mooie voornemens dat we het als raad nu toch echt anders moeten gaan doen, maar een paar weken later zijn we die al weer vergeten en vallen we terug in het oude patroon.
Dat gebeurde ook na de werkconferentie van 10 oktober.
In maart hebben we een vervolgconferentie. Ik vrees voor de uitkomst, maar misschien gaat het nu anders. Mijn fractiegenoot Ralph Brieskorn heeft de anderen uitgedaagd. Ik citeer uit zijn e-mail: ‘Ik blijf het gevoel houden dat we elkaar erg bezig houden op deze conferenties en de wezenlijke zaken waar het om draait niet bespreken. Het gaat over het verbeteren van procedures, werkvormen, manieren van communiceren, maar het gaat niet over hoe de raad als geheel en onderling functioneert of beter kan functioneren. Zelf heb ik behoefte om dit onderwerp aan de orde te stellen. Dus hoe kunnen we beter discussiëren, beter naar elkaar luisteren en niet alleen zoeken naar verschillen, maar ook overeenkomsten. En sommige zaken spelen niet alleen op inhoudelijk, maar juist ook op persoonlijk vlak. Laten we daar ook open over zijn. Volgens mij hebben we daar meer aan. Dit vraagt wel durf. Wie gaat deze uitdaging aan?’
Drie mensen hebben tot nu toe op deze oproep gereageerd. Zullen we er dan nu toch echt in gaan slagen stappen vooruit te maken? Of stappen we weer op de ijsbaan, draaien een paar rondjes en stappen we er op hetzelfde punt weer af?
Soms is er lef voor nodig om tegen de stroom in te schaatsen. Of gewoon dwars over te steken. Het leidt misschien tot botsingen, gemopper en chaos, maar het kan wel heel verhelderend werken. Laten we het maar proberen.
Kan er dan wel chocolademelk en erwtensoep geserveerd worden tijdens de conferentie?
In Zoetermeer kun je schaatsen, maar het is geen ijspret. Toch is het verslavend, want mijn dochter kijkt nu alweer uit naar een volgende keer.
Het doet me denken aan de werkconferenties van de gemeenteraad.
Op 10 oktober hadden we zo’n conferentie, om te bespreken hoe we als raad aan de slag zouden gaan met de aanbevelingen uit het burgertevredenheidsonderzoek 2004, het rapport van de onderzoekscommissie ‘Drie Locaties’ en de quickscan van het dualisme. Ik had er mijn twijfels over, want ik loop al een tijdje mee in de gemeenteraad en heb al veel van dit soort praatsessies meegemaakt. Ze eindigen steevast in mooie voornemens dat we het als raad nu toch echt anders moeten gaan doen, maar een paar weken later zijn we die al weer vergeten en vallen we terug in het oude patroon.
Dat gebeurde ook na de werkconferentie van 10 oktober.
In maart hebben we een vervolgconferentie. Ik vrees voor de uitkomst, maar misschien gaat het nu anders. Mijn fractiegenoot Ralph Brieskorn heeft de anderen uitgedaagd. Ik citeer uit zijn e-mail: ‘Ik blijf het gevoel houden dat we elkaar erg bezig houden op deze conferenties en de wezenlijke zaken waar het om draait niet bespreken. Het gaat over het verbeteren van procedures, werkvormen, manieren van communiceren, maar het gaat niet over hoe de raad als geheel en onderling functioneert of beter kan functioneren. Zelf heb ik behoefte om dit onderwerp aan de orde te stellen. Dus hoe kunnen we beter discussiëren, beter naar elkaar luisteren en niet alleen zoeken naar verschillen, maar ook overeenkomsten. En sommige zaken spelen niet alleen op inhoudelijk, maar juist ook op persoonlijk vlak. Laten we daar ook open over zijn. Volgens mij hebben we daar meer aan. Dit vraagt wel durf. Wie gaat deze uitdaging aan?’
Drie mensen hebben tot nu toe op deze oproep gereageerd. Zullen we er dan nu toch echt in gaan slagen stappen vooruit te maken? Of stappen we weer op de ijsbaan, draaien een paar rondjes en stappen we er op hetzelfde punt weer af?
Soms is er lef voor nodig om tegen de stroom in te schaatsen. Of gewoon dwars over te steken. Het leidt misschien tot botsingen, gemopper en chaos, maar het kan wel heel verhelderend werken. Laten we het maar proberen.
Kan er dan wel chocolademelk en erwtensoep geserveerd worden tijdens de conferentie?
1.2.07
Klimaat
Open brief aan het college van B en W van Ouderkerk
I need to wake up, zingt Melissa Etheridge bij de aftiteling van Al Gore’s klimaatdocumentaire An Inconvenient Truth.
Ik zag de film gisteravond in het Filmhuis in Gouda. De film had al zoveel media-aandacht gekregen dat de inhoud mij niet meer kon verrassen. Toch ben ik blij dat ik gegaan ben. De film zien is veel indrukwekkender dan erover lezen. De dramatische veranderingen in het klimaat en de gevolgen ervan voor onze wereld zitten zogezegd weer goed ‘tussen de oren’.
Dat ik de film bezocht in dezelfde week dat het International Panel on Climate Change van de Verenigde Naties het eerste deel van zijn klimaatrapportage presenteert, is toeval. Het rapport is aanleiding voor een internationale actie om vanavond, de avond voor de presentatie, om vijf voor acht de verlichting uit te doen. Het ministerie van VROM en vermoedelijk veel andere overheidsinstanties doen aan deze actie, Alliance pour la planète, mee. De overheid heeft een voorbeeldfunctie en, vind ik, de morele plicht de aandacht op deze ernstige situatie te vestigen. Ook de lokale overheid.
Vanavond is er in het gemeentehuis van Ouderkerk een gemeenteraadsvergadering. Bij uitstek een gelegenheid om als gemeente een signaal af te geven. Het zou goed zijn als Ouderkerk meedoet aan de actie en om 19.55 uur de lichten in het gemeentehuis voor vijf minuten dooft. Ik verzoek het college de actie op deze manier te ondersteunen.
We moeten allemaal wakker geschud worden. U kunt daar aan meewerken. Alvast bedankt.
Met vriendelijke groet,
Leo Mudde
P.S. Ik stuur deze open brief ter informatie naar mijn collega-fractievoorzitters met het verzoek, mijn oproep te ondersteunen.
I need to wake up, zingt Melissa Etheridge bij de aftiteling van Al Gore’s klimaatdocumentaire An Inconvenient Truth.
Ik zag de film gisteravond in het Filmhuis in Gouda. De film had al zoveel media-aandacht gekregen dat de inhoud mij niet meer kon verrassen. Toch ben ik blij dat ik gegaan ben. De film zien is veel indrukwekkender dan erover lezen. De dramatische veranderingen in het klimaat en de gevolgen ervan voor onze wereld zitten zogezegd weer goed ‘tussen de oren’.
Dat ik de film bezocht in dezelfde week dat het International Panel on Climate Change van de Verenigde Naties het eerste deel van zijn klimaatrapportage presenteert, is toeval. Het rapport is aanleiding voor een internationale actie om vanavond, de avond voor de presentatie, om vijf voor acht de verlichting uit te doen. Het ministerie van VROM en vermoedelijk veel andere overheidsinstanties doen aan deze actie, Alliance pour la planète, mee. De overheid heeft een voorbeeldfunctie en, vind ik, de morele plicht de aandacht op deze ernstige situatie te vestigen. Ook de lokale overheid.
Vanavond is er in het gemeentehuis van Ouderkerk een gemeenteraadsvergadering. Bij uitstek een gelegenheid om als gemeente een signaal af te geven. Het zou goed zijn als Ouderkerk meedoet aan de actie en om 19.55 uur de lichten in het gemeentehuis voor vijf minuten dooft. Ik verzoek het college de actie op deze manier te ondersteunen.
We moeten allemaal wakker geschud worden. U kunt daar aan meewerken. Alvast bedankt.
Met vriendelijke groet,
Leo Mudde
P.S. Ik stuur deze open brief ter informatie naar mijn collega-fractievoorzitters met het verzoek, mijn oproep te ondersteunen.
30.1.07
Kater
Ik had gehoopt op een feestje met een goede afloop, maar bleef uiteindelijk zitten met een kater.
Het dagelijks bestuur van de KrimpenerwaardRaad was zo verstandig geweest om de raad in zijn eerste vergadering één kandidaat voor het voorzitterschap voor te dragen. Eén kandidaat, die door niemand kon worden verdacht van een dubbele agenda en geen politiek verleden had. Een neutrale figuur dus, precies wat de Krimpenerwaard die politiek nog altijd behoorlijk verscheurd is, nodig heeft. Dus geen wethouder, want wethouders zijn te politiek. Geen burgemeester Veerhoek van Nederlek ook, of diens collega Van Erk van Bergambacht. Zij mogen, terecht of onterecht, nog hopen dat zij straks in de race zijn voor het burgemeesterschap van de nieuwe gemeente Krimpenerwaard. Alleen al dat feit maakt dat het niet voor de hand lag, hen te benoemen. Al was het maar om elke schijn van belangenverstrengeling te vermijden.
Geen De Cloe van Schoonhoven, hoezeer ik het mijn partijgenoot ook gun. Maar als er één bestuurder in dit gebied rondloopt met een uitgesproken voorkeur voor gemeentelijke herindeling, dan is hij het wel. Niet bepaald de persoon die gemakkelijk het vertrouwen wint van de partijen die nog altijd mordicus tégen herindeling zijn.
Blijven over: Evenhuis van Vlist en Van de Wouw van Ouderkerk.
Het had mij niet uitgemaakt wie van de twee het was geworden. Ik kon me in ieder geval zeer vinden in de voordracht van Van de Wouw, een man die ik heb leren kennen als een rustig en kundig voorzitter die moeiteloos boven de partijen kan staan.
En dan schuiven drie raadsleden uit Nederlek alsnog Van Erk naar voren als kandidaat. Niet slim, voorzichtig gezegd, want het zette de deur open naar verdeeldheid in een bestuur dat juist schreeuwt om eenheid. Dan wordt er gestemd en wint Van Erk het, met 8 stemmen verschil. Stemverhouding: 38 tegen 30 – bijna evenveel dus, funest voor de harmonieuze verhoudingen.
Van mij mag Arie van Erk de baas van de Krimpenerwaard worden. Ik mag hem, heb vertrouwen in hem en acht hem hoog als burgemeester. Dus als we straks een burgemeester mogen kiezen en hij doet mee, dan is de kans groot dat hij mijn stem krijgt.
Maar nu nog even niet.
Er is natuurlijk gelobbyd, ook door mij. Zo zag ik ook een e-mail van een raadslid uit Bergambacht, die zijn collega-raadsleden opriep toch vooral op Van Erk te stemmen. Want dat was ‘in het belang van Bergambacht en van Arie’. Het stond er echt! Hoezo, algemeen belang?
Zo lang er bestuurders zijn die zo redeneren, is de vrijwillige samenwerking tussen de vijf gemeenten gedoemd te mislukken. Geeft niet, dan komt die nieuwe gemeente weer dichterbij. In het belang van Arie?
Het dagelijks bestuur van de KrimpenerwaardRaad was zo verstandig geweest om de raad in zijn eerste vergadering één kandidaat voor het voorzitterschap voor te dragen. Eén kandidaat, die door niemand kon worden verdacht van een dubbele agenda en geen politiek verleden had. Een neutrale figuur dus, precies wat de Krimpenerwaard die politiek nog altijd behoorlijk verscheurd is, nodig heeft. Dus geen wethouder, want wethouders zijn te politiek. Geen burgemeester Veerhoek van Nederlek ook, of diens collega Van Erk van Bergambacht. Zij mogen, terecht of onterecht, nog hopen dat zij straks in de race zijn voor het burgemeesterschap van de nieuwe gemeente Krimpenerwaard. Alleen al dat feit maakt dat het niet voor de hand lag, hen te benoemen. Al was het maar om elke schijn van belangenverstrengeling te vermijden.
Geen De Cloe van Schoonhoven, hoezeer ik het mijn partijgenoot ook gun. Maar als er één bestuurder in dit gebied rondloopt met een uitgesproken voorkeur voor gemeentelijke herindeling, dan is hij het wel. Niet bepaald de persoon die gemakkelijk het vertrouwen wint van de partijen die nog altijd mordicus tégen herindeling zijn.
Blijven over: Evenhuis van Vlist en Van de Wouw van Ouderkerk.
Het had mij niet uitgemaakt wie van de twee het was geworden. Ik kon me in ieder geval zeer vinden in de voordracht van Van de Wouw, een man die ik heb leren kennen als een rustig en kundig voorzitter die moeiteloos boven de partijen kan staan.
En dan schuiven drie raadsleden uit Nederlek alsnog Van Erk naar voren als kandidaat. Niet slim, voorzichtig gezegd, want het zette de deur open naar verdeeldheid in een bestuur dat juist schreeuwt om eenheid. Dan wordt er gestemd en wint Van Erk het, met 8 stemmen verschil. Stemverhouding: 38 tegen 30 – bijna evenveel dus, funest voor de harmonieuze verhoudingen.
Van mij mag Arie van Erk de baas van de Krimpenerwaard worden. Ik mag hem, heb vertrouwen in hem en acht hem hoog als burgemeester. Dus als we straks een burgemeester mogen kiezen en hij doet mee, dan is de kans groot dat hij mijn stem krijgt.
Maar nu nog even niet.
Er is natuurlijk gelobbyd, ook door mij. Zo zag ik ook een e-mail van een raadslid uit Bergambacht, die zijn collega-raadsleden opriep toch vooral op Van Erk te stemmen. Want dat was ‘in het belang van Bergambacht en van Arie’. Het stond er echt! Hoezo, algemeen belang?
Zo lang er bestuurders zijn die zo redeneren, is de vrijwillige samenwerking tussen de vijf gemeenten gedoemd te mislukken. Geeft niet, dan komt die nieuwe gemeente weer dichterbij. In het belang van Arie?
26.1.07
Ségolène
Vrouwen rukken op in de politiek.
Vandaag zag ik bij de Bruna de Nieuwe Revu liggen. Op de cover, bijna levensgroot, Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren. Ze zit nog maar net in de Kamer, maar ze heeft voor het dierenwelzijn al meer voor elkaar gekregen dan alle andere partijen bij elkaar in de afgelopen twintig jaar. Balkenende, Bos en Rouvoet hebben het dierenwelzijn tot onderdeel van de formatiebesprekingen verheven, landbouwminister Veerman en zijn topambtenaren zijn ook in actie gekomen en zijn, zeggen ze zelf in de Volkskrant, ‘als hazewindhonden’ aan de slag gegaan met maatregelen om Thieme de wind uit de zeilen te nemen. Met ingang van volgend jaar mogen staarten van schapen niet meer worden ingekort. Het onderwerp staat, kortom, op de agenda.
Goed van Marianne.
Er zijn meer vrouwen die aan de weg timmeren.
Angela Merkel, de bondskanselier van Duitsland, bijvoorbeeld. Persoonlijk zie ik liever Thieme dan Merkel, maar ze schijnt het erg goed te doen en internationaal flink wat gezag te hebben. Meer dan onze premier in ieder geval. Nou is Nederland geen Duitsland, maar toch.
In de VS doet Hillary Clinton van zich spreken. Zij kon weleens de eerste vrouwelijke president van Amerika worden.
En dichter bij huis, in Frankrijk, doet Ségolène Royal een gooi naar het presidentschap.
Ségolène Royal – alleen met zo'n naam al verdien je te winnen.
Haar website heet Désirs d’avenir. Verlangens van de toekomst – maar dat klinkt in het Nederlands een stuk minder.
Ik val doorgaans als een blok voor Franssprekende vrouwen. Toen ik bij een groot Amerikaans bedrijf met vestigingen in heel Europa werkte, belde regelmatig een collega uit Lyon. ‘Bonjour Léo, c’est Véronique.’ Dan brak de zon door.
Stel dat Clinton en Royal winnen, wordt de wereld dan beter? De VS zouden zich zeker terugtrekken uit zinloze oorlogen en misschien gaan ze ook eindelijk iets aan het milieu doen. De Clintons en de Gores kennen elkaar goed en ik denk dat Hillary de film An Inconvenient Truth van Al Gore zeker gezien heeft. En Frankrijk met een vrouwelijke president? Ze is links, maar het verschil met rechts is in Frankrijk niet zo groot. Nationalisme, daar gaat het daar vooral om. Maar toch, Ségolène schrijft op haar website dat zij Frankrijk bij de hand wil nemen naar een beter milieu: ‘Je veux engager la France dans la voie de l’excellence environnementale.’
Mooi.
Dus ja, ik denk dat de wereld beter wordt als vrouwen aan de macht komen. Althans, deze vrouwen. Niet van het soort Margaret Thatcher natuurlijk.
Ach, Ségolène Royal. Ze ligt onder vuur, ze heeft een paar grote blunders gemaakt en het is nog maar de vraag of ze dat goed kan maken voor de verkiezingen. Ik duim voor haar, ze is tenslotte een partijgenoot, maar ik vrees het ergste. Als ze verliest, zal ze een verlangen voor de toekomst blijven. Als een mooie Franse wijn: een ontkurkte fles is een ervaring, maar een ongeopende fles is een verlangen. En verlangens zijn vaak mooier dan ervaringen.
Vandaag zag ik bij de Bruna de Nieuwe Revu liggen. Op de cover, bijna levensgroot, Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren. Ze zit nog maar net in de Kamer, maar ze heeft voor het dierenwelzijn al meer voor elkaar gekregen dan alle andere partijen bij elkaar in de afgelopen twintig jaar. Balkenende, Bos en Rouvoet hebben het dierenwelzijn tot onderdeel van de formatiebesprekingen verheven, landbouwminister Veerman en zijn topambtenaren zijn ook in actie gekomen en zijn, zeggen ze zelf in de Volkskrant, ‘als hazewindhonden’ aan de slag gegaan met maatregelen om Thieme de wind uit de zeilen te nemen. Met ingang van volgend jaar mogen staarten van schapen niet meer worden ingekort. Het onderwerp staat, kortom, op de agenda.
Goed van Marianne.
Er zijn meer vrouwen die aan de weg timmeren.
Angela Merkel, de bondskanselier van Duitsland, bijvoorbeeld. Persoonlijk zie ik liever Thieme dan Merkel, maar ze schijnt het erg goed te doen en internationaal flink wat gezag te hebben. Meer dan onze premier in ieder geval. Nou is Nederland geen Duitsland, maar toch.
In de VS doet Hillary Clinton van zich spreken. Zij kon weleens de eerste vrouwelijke president van Amerika worden.
En dichter bij huis, in Frankrijk, doet Ségolène Royal een gooi naar het presidentschap.
Ségolène Royal – alleen met zo'n naam al verdien je te winnen.
Haar website heet Désirs d’avenir. Verlangens van de toekomst – maar dat klinkt in het Nederlands een stuk minder.
Ik val doorgaans als een blok voor Franssprekende vrouwen. Toen ik bij een groot Amerikaans bedrijf met vestigingen in heel Europa werkte, belde regelmatig een collega uit Lyon. ‘Bonjour Léo, c’est Véronique.’ Dan brak de zon door.
Stel dat Clinton en Royal winnen, wordt de wereld dan beter? De VS zouden zich zeker terugtrekken uit zinloze oorlogen en misschien gaan ze ook eindelijk iets aan het milieu doen. De Clintons en de Gores kennen elkaar goed en ik denk dat Hillary de film An Inconvenient Truth van Al Gore zeker gezien heeft. En Frankrijk met een vrouwelijke president? Ze is links, maar het verschil met rechts is in Frankrijk niet zo groot. Nationalisme, daar gaat het daar vooral om. Maar toch, Ségolène schrijft op haar website dat zij Frankrijk bij de hand wil nemen naar een beter milieu: ‘Je veux engager la France dans la voie de l’excellence environnementale.’
Mooi.
Dus ja, ik denk dat de wereld beter wordt als vrouwen aan de macht komen. Althans, deze vrouwen. Niet van het soort Margaret Thatcher natuurlijk.
Ach, Ségolène Royal. Ze ligt onder vuur, ze heeft een paar grote blunders gemaakt en het is nog maar de vraag of ze dat goed kan maken voor de verkiezingen. Ik duim voor haar, ze is tenslotte een partijgenoot, maar ik vrees het ergste. Als ze verliest, zal ze een verlangen voor de toekomst blijven. Als een mooie Franse wijn: een ontkurkte fles is een ervaring, maar een ongeopende fles is een verlangen. En verlangens zijn vaak mooier dan ervaringen.
14.1.07
Krokodillentranen
Het lijkt veel langer, maar het is nog maar een jaar geleden dat we druk bezig waren met de voorbereiding op de openbare verhoren in het onderzoek ‘De Drie Locaties’ – zeg maar de ‘parlementaire enquête’ van de gemeenteraad. Het was een heftige periode voor ons clubje van vier: stapels documenten doorworstelen, voorgesprekken voeren met ambtenaren en direct betrokkenen, mensen onder ede verhoren, conceptteksten van het eindrapport bespreken, bijstellen, opnieuw bespreken en ten slotte de presentatie van het eindverslag aan de raad. Ik ben nog steeds trots op ons eindresultaat. We kwamen met duidelijke conclusies en aanbevelingen die de raad en het college omarmden. Ook het nieuwe college dat na de gemeenteraadsverkiezingen aantrad, heeft ze overgenomen. Het rapport, zei iedereen, mocht niet in de vergetelheid van een bureaula verdwijnen. Het moest ergens toe leiden.
Is dat ook gebeurd? Misschien is het nog te vroeg om daar een definitief oordeel over te geven maar ik ben geneigd om te zeggen: ja, we zijn op de goede weg. Het nieuwe college doet oprecht z’n best te voldoen aan zijn actieve informatieplicht. Zodra zich zaken aandienen waarvan in redelijkheid mag worden verwacht dat de gemeenteraad die wil kennen of behoort te kennen, stuurt of mailt het college dit rond. Ook probeert het werk te maken van de opdracht van de raad, om inwoners in een vroeg stadium bij plannen te betrekken. De burgemeester zei hier in zijn nieuwjaarstoespraak nog het nodige over. Het lijkt dus de goede kant op te gaan.
Daarom ben ik zo verbaasd over de nieuwe acties tegen het Veenweidepact. Vorige week werd in Gouderak een avond gehouden tegen het pact. En gisteren belde iemand aan voor een handtekeningenactie, ‘omdat "ze" alle Gouderakse boeren willen uitkopen’.
Nou, dat is wel een erg korte en ongenuanceerde samenvatting van het pact.
Het is ieders goed recht om ergens tegen te zijn en acties te voeren, maar dan vraag ik me toch af: waarom pas nu? Waarom heb ik als raadslid niets gehoord van de vereniging DWLK (de organisatie achter de avond in het Dorphuis) toen de besluitvorming in de gemeenteraad nog moest plaatsvinden? Waarom zijn er geen handtekeningen ingezameld tijdens de voorlichtingsavonden in Bergambacht, Berkenwoude en Gouderak? Als je als actiegroep iets voor elkaar wilt krijgen, dan moet je je lobby natuurlijk wel tijdig inzetten – en op de juiste plek, dus niet alleen bij de partijen die toch al moeite hadden met het pact maar juist bij partijen die je over de streep wilde trekken. Of de PvdA zich had laten overtuigen weet ik niet, maar het is niet eens geprobéérd. En nu, nu de besluitvorming in alle gemeenteraden heeft plaatsgevonden, worden dikke krokodillentranen geplengd en wordt de suggestie gewekt, dat we weer heel erg fout bezig zijn geweest.
Ja, zegt DWLK, maar het is nog maar een advies, dus we kunnen de uitkomst nog beïnvloeden. Klopt, het is inderdaad een advies – maar wel één dat door alle gemeenten is ondertekend en dat nu bij de provincie ligt. Ik betwijfel of Gedeputeerde Staten onder de indruk zijn van een protestavond in Gouderak waar enkele tientallen mensen aanwezig waren en een dubieuze, want met verkeerde of halve informatie begeleide handtekeningenactie.
Waar ik nu zo bang voor ben, is dat straks de gemeente weer de schuld krijgt dat ze niet naar haar inwoners heeft geluisterd. Dat er wordt gezegd: zie je wel, de gemeente Ouderkerk heeft niets geleerd van fouten in het verleden. Maar juist in dit dossier is de gemeente uiterst zorgvuldig geweest. Met informatieverstrekking, met mogelijkheden tot inspraak. Dat de uitkomst niet iedereen goed uitkomt, is iets anders. Maar het democratisch proces is wel verlopen zoals het hoort. Anders dan destijds bij De Drie Locaties.
Het is wel sneu voor die mensen die nu huis-aan-huis handtekeningen hebben ingezameld. Ze zijn een paar maanden te laat begonnen. Jammer, want ik heb grote sympathie voor mensen die zich actief voor een zaak inzetten. Of ik het er nou mee eens ben of niet.
Is dat ook gebeurd? Misschien is het nog te vroeg om daar een definitief oordeel over te geven maar ik ben geneigd om te zeggen: ja, we zijn op de goede weg. Het nieuwe college doet oprecht z’n best te voldoen aan zijn actieve informatieplicht. Zodra zich zaken aandienen waarvan in redelijkheid mag worden verwacht dat de gemeenteraad die wil kennen of behoort te kennen, stuurt of mailt het college dit rond. Ook probeert het werk te maken van de opdracht van de raad, om inwoners in een vroeg stadium bij plannen te betrekken. De burgemeester zei hier in zijn nieuwjaarstoespraak nog het nodige over. Het lijkt dus de goede kant op te gaan.
Daarom ben ik zo verbaasd over de nieuwe acties tegen het Veenweidepact. Vorige week werd in Gouderak een avond gehouden tegen het pact. En gisteren belde iemand aan voor een handtekeningenactie, ‘omdat "ze" alle Gouderakse boeren willen uitkopen’.
Nou, dat is wel een erg korte en ongenuanceerde samenvatting van het pact.
Het is ieders goed recht om ergens tegen te zijn en acties te voeren, maar dan vraag ik me toch af: waarom pas nu? Waarom heb ik als raadslid niets gehoord van de vereniging DWLK (de organisatie achter de avond in het Dorphuis) toen de besluitvorming in de gemeenteraad nog moest plaatsvinden? Waarom zijn er geen handtekeningen ingezameld tijdens de voorlichtingsavonden in Bergambacht, Berkenwoude en Gouderak? Als je als actiegroep iets voor elkaar wilt krijgen, dan moet je je lobby natuurlijk wel tijdig inzetten – en op de juiste plek, dus niet alleen bij de partijen die toch al moeite hadden met het pact maar juist bij partijen die je over de streep wilde trekken. Of de PvdA zich had laten overtuigen weet ik niet, maar het is niet eens geprobéérd. En nu, nu de besluitvorming in alle gemeenteraden heeft plaatsgevonden, worden dikke krokodillentranen geplengd en wordt de suggestie gewekt, dat we weer heel erg fout bezig zijn geweest.
Ja, zegt DWLK, maar het is nog maar een advies, dus we kunnen de uitkomst nog beïnvloeden. Klopt, het is inderdaad een advies – maar wel één dat door alle gemeenten is ondertekend en dat nu bij de provincie ligt. Ik betwijfel of Gedeputeerde Staten onder de indruk zijn van een protestavond in Gouderak waar enkele tientallen mensen aanwezig waren en een dubieuze, want met verkeerde of halve informatie begeleide handtekeningenactie.
Waar ik nu zo bang voor ben, is dat straks de gemeente weer de schuld krijgt dat ze niet naar haar inwoners heeft geluisterd. Dat er wordt gezegd: zie je wel, de gemeente Ouderkerk heeft niets geleerd van fouten in het verleden. Maar juist in dit dossier is de gemeente uiterst zorgvuldig geweest. Met informatieverstrekking, met mogelijkheden tot inspraak. Dat de uitkomst niet iedereen goed uitkomt, is iets anders. Maar het democratisch proces is wel verlopen zoals het hoort. Anders dan destijds bij De Drie Locaties.
Het is wel sneu voor die mensen die nu huis-aan-huis handtekeningen hebben ingezameld. Ze zijn een paar maanden te laat begonnen. Jammer, want ik heb grote sympathie voor mensen die zich actief voor een zaak inzetten. Of ik het er nou mee eens ben of niet.
20.12.06
Verliezers
Eindelijk eens iemand die het hardop zegt. Bertjan Wolthuis, docent rechtsfilosofie aan de Vrije Universiteit, zegt vandaag in Trouw dat een regeringscoalitie CDA/PvdA met D66 logischer is dan met de ChristenUnie. Dat zou betekenen dat er een coalitie ontstaat van drie ‘verliezers’. Maar so what, het is toch een meerderheid?
Het is een misverstand, zegt Wolthuis, om te denken dat het voor de hand ligt dat partijen die zetels hebben gewonnen, in de coalitie moeten komen. Waarom zouden de mensen die van mening zijn veranderd, meer invloed moeten hebben dan de mensen die hun partij trouw zijn gebleven?
Toen de PvdA in Ouderkerk na de gemeenteraadsverkiezingen een coalitie aanging met de VVD, kreeg ik ook het verwijt dat ik de uitslag van de verkiezingen negeerde. De VVD was immers de grootste verliezer? Ik vond en vind dat onzin. Na de PvdA was de VVD de partij met het grootste aantal stemmers. Dat het er minder waren dan vier jaar daarvoor, is minder van belang. Goed luisteren naar de kiezer doe je juist, door de grootste partijen hun bestuursverantwoordelijkheid te laten nemen. De Ouderkerkse coalitie PvdA/VVD is dus een heel logische – al blijft het jammer dat niet meer partijen zich hierbij wilden aansluiten, maar dat terzijde.
Iedere stem, iedere zetel telt even zwaar. Iedere meerderheidscoalitie is daarom even democratisch, zegt Wolthuis. Zo is het maar net.
Terug naar de kabinetsformatie. Alexander Pechtold van D66 had helemaal gelijk, toen hij het GroenLinks kwalijk nam dat het niet eens wil práten over regeringsdeelname. Inderdaad, GroenLinks heeft een zetel verloren, maar houdt er wel zeven over en dat is er nog altijd een maar dan de ChristenUnie. En dus had het meer voor de hand gelegen Femke Halsema bij Bos en Balkenende aan te laten schuiven in plaats van André Rouvoet.
Maar Femke bedankte voor de eer. En nu zit Wouter Bos, nadat eerder Jan Marijnissen veel te vroeg vluchtte, met de gebakken peren en moet hij noodgedwongen gaan praten over een christelijk kabinet met een rood sausje. Een rood kabinet met een christelijk sausje had meer voor de hand gelegen.
Misschien komt het er nog. Het zou mij niet verbazen als de PvdA straks de formatiepoging opblaast, zoals Balkenende dat vier jaar geleden deed. Die rekening moet nog vereffend worden. Want laten we eerlijk zijn: voor de PvdA valt weinig eer te behalen in een kabinet met CDA en CU, zeker niet als de SP en GroenLinks langs de zijlijn blijven toezien hoe de PvdA vuile handen maakt omdat zij wél haar verantwoordelijkheid neemt. En als dat gebeurt, als Wouter Bos inderdaad afhaakt, dan ligt alles weer open en komt dat linkse kabinet er misschien toch. Met of zonder ChristenUnie of D66.
Hoop doet leven. Een mooie gedachte in deze dagen. Nu nog een witte kerst.
Het is een misverstand, zegt Wolthuis, om te denken dat het voor de hand ligt dat partijen die zetels hebben gewonnen, in de coalitie moeten komen. Waarom zouden de mensen die van mening zijn veranderd, meer invloed moeten hebben dan de mensen die hun partij trouw zijn gebleven?
Toen de PvdA in Ouderkerk na de gemeenteraadsverkiezingen een coalitie aanging met de VVD, kreeg ik ook het verwijt dat ik de uitslag van de verkiezingen negeerde. De VVD was immers de grootste verliezer? Ik vond en vind dat onzin. Na de PvdA was de VVD de partij met het grootste aantal stemmers. Dat het er minder waren dan vier jaar daarvoor, is minder van belang. Goed luisteren naar de kiezer doe je juist, door de grootste partijen hun bestuursverantwoordelijkheid te laten nemen. De Ouderkerkse coalitie PvdA/VVD is dus een heel logische – al blijft het jammer dat niet meer partijen zich hierbij wilden aansluiten, maar dat terzijde.
Iedere stem, iedere zetel telt even zwaar. Iedere meerderheidscoalitie is daarom even democratisch, zegt Wolthuis. Zo is het maar net.
Terug naar de kabinetsformatie. Alexander Pechtold van D66 had helemaal gelijk, toen hij het GroenLinks kwalijk nam dat het niet eens wil práten over regeringsdeelname. Inderdaad, GroenLinks heeft een zetel verloren, maar houdt er wel zeven over en dat is er nog altijd een maar dan de ChristenUnie. En dus had het meer voor de hand gelegen Femke Halsema bij Bos en Balkenende aan te laten schuiven in plaats van André Rouvoet.
Maar Femke bedankte voor de eer. En nu zit Wouter Bos, nadat eerder Jan Marijnissen veel te vroeg vluchtte, met de gebakken peren en moet hij noodgedwongen gaan praten over een christelijk kabinet met een rood sausje. Een rood kabinet met een christelijk sausje had meer voor de hand gelegen.
Misschien komt het er nog. Het zou mij niet verbazen als de PvdA straks de formatiepoging opblaast, zoals Balkenende dat vier jaar geleden deed. Die rekening moet nog vereffend worden. Want laten we eerlijk zijn: voor de PvdA valt weinig eer te behalen in een kabinet met CDA en CU, zeker niet als de SP en GroenLinks langs de zijlijn blijven toezien hoe de PvdA vuile handen maakt omdat zij wél haar verantwoordelijkheid neemt. En als dat gebeurt, als Wouter Bos inderdaad afhaakt, dan ligt alles weer open en komt dat linkse kabinet er misschien toch. Met of zonder ChristenUnie of D66.
Hoop doet leven. Een mooie gedachte in deze dagen. Nu nog een witte kerst.
30.11.06
Wind
Blijken die verkiezingen van vorige week toch nog goed uit te pakken. De nieuw gekozen Tweede Kamer heeft vanavond een visitekaartje afgegeven. Wat eerst ondenkbaar was, is nu werkelijkheid: de Kamer wil een generaal pardon voor asielzoekers die voor 2001 Nederland zijn binnengekomen, en tot dat pardon er is mogen er geen mensen worden uitgezet. Een duidelijk signaal, een afrekening met het hardvochtige beleid van Rita Verdonk. Het blijkt waar: er waait een nieuwe wind door Nederland. Eindelijk.
27.11.06
Canon
Ik ga het niet over de verkiezingsuitslag van 22 november hebben. De kater is verwerkt en dat wil ik graag zo houden.
De ‘canon van het Groene Hart’ wordt het onderwerp van dit stukje. Plotseling moet het Groene Hart ook een canon krijgen. Tot een jaar geleden wist bijna niemand wat het was, een canon. Een liedje ja, Vader Jacob. Maar toen waren daar van de ene op de andere dag de historici en sociologen die profeteerden dat Nederland straks tenonder gaat gaat aan een gebrek aan historisch besef, aan het gemis van een gedeeld erfgoed. We kennen onze geschiedenis niet meer en wie z’n geschiedenis kent, heeft geen toekomst. De oplossing: Nederland moest een canon krijgen.
Volgens de website van Van Dale is een canon van alles, maar géén overzicht van historische gebeurtenissen. Wel een zangstuk, een jaarlijks bedrag dat aan erfpacht moet worden betaald, het geheel van kerkelijk erkende bijbelboeken en een reeks van voorgeschreven vaste gebeden in een mis. Wikipedia biedt uitkomst: de canon van Nederland is een lijst van vijftig onderwerpen die de Nederlandse geschiedenis wil samenvatten.
Welnu, die canon van Nederland is er inmiddels en hangt op alle scholen, een tijdlijn van hunebed tot Srebrenica.
Einde verhaal? Was het maar waar, want nu moet iedere stad ineens haar eigen canon hebben. In Rotterdam hebben ze ’m al, Zwolle en Leiden volgen, Gouda ook. En het Groene Hart moet er ook een krijgen, bedachten vier mannen uit Kamerik, Woerden, Lopik en Alphen aan den Rijn die niets anders te doen hadden. Zij zetten alvast 36 roemruchte gebeurtenissen uit de geschiedenis van deze streek op een rij en nodigden u en mij uit nog meer belangwekkende zaken aan te dragen om zo tot een voldragen, voor iedereen herkenbare canon te komen.
Trijntje uit de prehistorie, daar begint het mee – ooit blijkt in de Alblasserwaard een soort oermoeder van de Groene Hartbevolking te zijn opgegraven, een lokale variant van Lucy uit Afrika. En via Bonifatius (hij schijnt in Woerden geweest te zijn voor hij bij Dokkum die groep Friezen tegenkwam die niets moesten hebben van zijn bekeringsdrang), Erasmus (hij verbleef in een Haastrechts klooster), de Sint Elisabetsvloed en de Oudewaterse moord van 1575 komen we bij de Moordrechtse schoolmeester Lalleman en Wim Kok en diens poldermodel.
Kijk, dat laatste is tenminste een beetje herkenbaar.
Over Ouderkerk geen woord in de canon. Ja, indirect, als het over de Goudse kaas gaat en de waterproblematiek – maar grote zonen en dochters die een aparte vermelding in de canon verdienen hebben Ouderkerk aan den IJssel en Gouderak kennelijk niet voortgebracht. Haastrecht had niet alleen Erasmus, maar ook Hein Vergeer en Leo Visser. Lekkerkerk had zijn Grote Boer, Ammerstol Max van den Berg en Schoonhoven Olivier van Noort. Maar wij?
Werk aan de winkel dus. We moeten een lokale held of gebeurtenis verzinnen om de canon ook voor ons acceptabel te krijgen. Die bastaard van de koninklijke familie, die in de Ouderkerkse kerk ligt, misschien? De Zellingwijk, een van de grootste gifschandalen van de vorige eeuw? De steenbakkerijen? Moeten we niet gaan graven in de polder, spitten naar de resten van een oud kasteel of een skelet dat nog ouder is dan Trijntje? Kunnen we niet een doodgewaande vissoort uitzetten in de Hollandsche IJssel en vervolgens per ongeluk in een net van onze laatste beroepsvisser ophalen? Zijn de vetes tussen onze beide dorpen met een beetje goede wil misschien vergelijkbaar met de Hoekse en Kabeljauwse twisten?
Natuurlijk is het flauwekul, zo’n canon voor het Groene Hart. Ik zit er niet op te wachten, zo’n gedeelde geschiedenis met Kamerik en Woerden, Alblasserdam en Vinkeveen. Ik weet waar het ligt, ik rijd er wel eens langs, maar om nou te zeggen dat ik mijn identiteit met die plaatsen deel – nee. Ik dacht altijd dat de Krimpenerwaard het échte Groene Hart was, maar tegenwoordig lijkt half Nederland ertoe te behoren. Nederland heeft een groot hart, hoewel dat niet blijkt uit de negen zetels voor Geert Wilders.
Als er dan toch een canon moet komen, dan een voor de Krimpenerwaard. Als we onze eigen geschiedenis kennen, weten we hoe de toekomst eruit ziet. Er zijn nog altijd mensen die denken dat ze die ene K5-gemeente kunnen tegenhouden. Als die canon er is weten ze wel beter, dan zullen ze zien dat we zo veel geschiedenis delen dat een gezamenlijke toekomst voor de hand ligt.
De ‘canon van het Groene Hart’ wordt het onderwerp van dit stukje. Plotseling moet het Groene Hart ook een canon krijgen. Tot een jaar geleden wist bijna niemand wat het was, een canon. Een liedje ja, Vader Jacob. Maar toen waren daar van de ene op de andere dag de historici en sociologen die profeteerden dat Nederland straks tenonder gaat gaat aan een gebrek aan historisch besef, aan het gemis van een gedeeld erfgoed. We kennen onze geschiedenis niet meer en wie z’n geschiedenis kent, heeft geen toekomst. De oplossing: Nederland moest een canon krijgen.
Volgens de website van Van Dale is een canon van alles, maar géén overzicht van historische gebeurtenissen. Wel een zangstuk, een jaarlijks bedrag dat aan erfpacht moet worden betaald, het geheel van kerkelijk erkende bijbelboeken en een reeks van voorgeschreven vaste gebeden in een mis. Wikipedia biedt uitkomst: de canon van Nederland is een lijst van vijftig onderwerpen die de Nederlandse geschiedenis wil samenvatten.
Welnu, die canon van Nederland is er inmiddels en hangt op alle scholen, een tijdlijn van hunebed tot Srebrenica.
Einde verhaal? Was het maar waar, want nu moet iedere stad ineens haar eigen canon hebben. In Rotterdam hebben ze ’m al, Zwolle en Leiden volgen, Gouda ook. En het Groene Hart moet er ook een krijgen, bedachten vier mannen uit Kamerik, Woerden, Lopik en Alphen aan den Rijn die niets anders te doen hadden. Zij zetten alvast 36 roemruchte gebeurtenissen uit de geschiedenis van deze streek op een rij en nodigden u en mij uit nog meer belangwekkende zaken aan te dragen om zo tot een voldragen, voor iedereen herkenbare canon te komen.
Trijntje uit de prehistorie, daar begint het mee – ooit blijkt in de Alblasserwaard een soort oermoeder van de Groene Hartbevolking te zijn opgegraven, een lokale variant van Lucy uit Afrika. En via Bonifatius (hij schijnt in Woerden geweest te zijn voor hij bij Dokkum die groep Friezen tegenkwam die niets moesten hebben van zijn bekeringsdrang), Erasmus (hij verbleef in een Haastrechts klooster), de Sint Elisabetsvloed en de Oudewaterse moord van 1575 komen we bij de Moordrechtse schoolmeester Lalleman en Wim Kok en diens poldermodel.
Kijk, dat laatste is tenminste een beetje herkenbaar.
Over Ouderkerk geen woord in de canon. Ja, indirect, als het over de Goudse kaas gaat en de waterproblematiek – maar grote zonen en dochters die een aparte vermelding in de canon verdienen hebben Ouderkerk aan den IJssel en Gouderak kennelijk niet voortgebracht. Haastrecht had niet alleen Erasmus, maar ook Hein Vergeer en Leo Visser. Lekkerkerk had zijn Grote Boer, Ammerstol Max van den Berg en Schoonhoven Olivier van Noort. Maar wij?
Werk aan de winkel dus. We moeten een lokale held of gebeurtenis verzinnen om de canon ook voor ons acceptabel te krijgen. Die bastaard van de koninklijke familie, die in de Ouderkerkse kerk ligt, misschien? De Zellingwijk, een van de grootste gifschandalen van de vorige eeuw? De steenbakkerijen? Moeten we niet gaan graven in de polder, spitten naar de resten van een oud kasteel of een skelet dat nog ouder is dan Trijntje? Kunnen we niet een doodgewaande vissoort uitzetten in de Hollandsche IJssel en vervolgens per ongeluk in een net van onze laatste beroepsvisser ophalen? Zijn de vetes tussen onze beide dorpen met een beetje goede wil misschien vergelijkbaar met de Hoekse en Kabeljauwse twisten?
Natuurlijk is het flauwekul, zo’n canon voor het Groene Hart. Ik zit er niet op te wachten, zo’n gedeelde geschiedenis met Kamerik en Woerden, Alblasserdam en Vinkeveen. Ik weet waar het ligt, ik rijd er wel eens langs, maar om nou te zeggen dat ik mijn identiteit met die plaatsen deel – nee. Ik dacht altijd dat de Krimpenerwaard het échte Groene Hart was, maar tegenwoordig lijkt half Nederland ertoe te behoren. Nederland heeft een groot hart, hoewel dat niet blijkt uit de negen zetels voor Geert Wilders.
Als er dan toch een canon moet komen, dan een voor de Krimpenerwaard. Als we onze eigen geschiedenis kennen, weten we hoe de toekomst eruit ziet. Er zijn nog altijd mensen die denken dat ze die ene K5-gemeente kunnen tegenhouden. Als die canon er is weten ze wel beter, dan zullen ze zien dat we zo veel geschiedenis delen dat een gezamenlijke toekomst voor de hand ligt.
17.11.06
Fatsoen
Onze burgemeester, niet voor niets van het CDA, heeft de raad opgeroepen niet steeds weer het negatieve imago van Ouderkerk te benadrukken. Niet achteruit kijken, maar vooruit. Niet elkaar in de put praten, maar de lucht in prijzen. Hoe zei CDA-voorman Balkenende het ook al weer? “Laten we blij zijn met elkaar! De VOC-mentaliteit! Toch?”
Ja, de burgemeester heeft goed geluisterd naar zijn leider.
Even serieus: ik ben het helemaal eens met Thieu van de Wouw. Wat hij zegt, zie ik als een onderstreping van de PvdA-boodschap dat we niet meer moeten praten in termen van onmogelijkheden, maar in termen van mogelijkheden, kansen en uitdagingen. Waarbij we gebruik moeten maken van het talent dat in onze dorpen verscholen ligt, het sociaal kapitaal.
Ik zou willen dat de christelijke partijen dat ook gingen doen. Maar in plaats daarvan steken zij veel energie in het achterom zien in wrok, in het spelen van politieke spelletjes om PvdA en VVD uit elkaar te drijven – niet beseffend dat zij juist het tegendeel bereiken. En zij schuwen daarbij het moddergooien niet. Of het nu gaat om het hekelen van ‘de stijl van de PvdA van Leo Mudde’ (de ChristenUnie tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen), ongefundeerde verdachtmakingen aan het adres van de nieuwe PvdA-wethouder (de SGP over de Zuidwestelijke Randweg) of de beschuldiging dat PvdA en VVD ‘keihard liegen’ (de SGP in het AD) – de les dat je ‘fatsoen moet doen’ hebben zij niet geleerd.
Mag je dat ook verwachten als zelfs onze premier, de uitvinder van die les, zich er niet aan houdt? Onder zijn verantwoordelijkheid zitten kinderen in Nederlandse cellen, balanceren duizenden asielzoekers al jaren tussen hoop en vrees, worden verpleeghuizen financieel gemangeld en is de Nederlandse taal uitgebreid met het woord pyjamadag.
Over fatsoen en CDA gesproken. In een regionaal weekblad haalde het Schoonhovense CDA fel uit naar PvdA-wethouder Jan Beugelaar die de voedselbank in de kou zou laten staan. Ik geloofde mijn ogen niet. Als er in de Krimpenerwaard één bestuurder rond loopt van wie ik zeker weet dat hij zich met hart en ziel inzet voor de groep die (helaas, met dank aan de kabinetten Balkenende!) van de voedselbank gebruik moet maken, dan is het Jan.
Gelukkig geeft hij op de website van de PvdA Schoonhoven tekst en uitleg. En wat blijkt? Het CDA heeft de voedselbank gewoon inzet gemaakt van een politiek spel waarbij het zelf garen wilde spinnen. Is dat fatsoenlijk? Nee, dat is schijnheilig. Het is politieke hufterigheid. Al in 2002 schreef de PvdA in haar verkiezingsprogramma dat de hufterigheid in de samenleving moest worden aangepakt. Aanstaande woensdag kan daar al een belangrijke stap voor worden gezet, door in ieder geval niet op het CDA te stemmen.
Het CDA, de partij van de waarden en normen, heeft de hypocrisie en het moddergooien tot norm verheven. Het speelt in op de onderbuik, koketteert met een groeiende economie waar het zelf niets aan heeft bijgedragen en ontloopt het debat als het over echt belangrijke zaken gaat. En die partij staat nu hoog in de peilingen. Begrijpt u het nog?
Gelukkig kunnen we er iets aan doen, woensdag. Door de linkse partijen zo groot te maken, dat zij samen een meerderheid in de Kamer krijgen. Want een socialer Nederland, dat willen we allemaal.
Toch?
Ja, de burgemeester heeft goed geluisterd naar zijn leider.
Even serieus: ik ben het helemaal eens met Thieu van de Wouw. Wat hij zegt, zie ik als een onderstreping van de PvdA-boodschap dat we niet meer moeten praten in termen van onmogelijkheden, maar in termen van mogelijkheden, kansen en uitdagingen. Waarbij we gebruik moeten maken van het talent dat in onze dorpen verscholen ligt, het sociaal kapitaal.
Ik zou willen dat de christelijke partijen dat ook gingen doen. Maar in plaats daarvan steken zij veel energie in het achterom zien in wrok, in het spelen van politieke spelletjes om PvdA en VVD uit elkaar te drijven – niet beseffend dat zij juist het tegendeel bereiken. En zij schuwen daarbij het moddergooien niet. Of het nu gaat om het hekelen van ‘de stijl van de PvdA van Leo Mudde’ (de ChristenUnie tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen), ongefundeerde verdachtmakingen aan het adres van de nieuwe PvdA-wethouder (de SGP over de Zuidwestelijke Randweg) of de beschuldiging dat PvdA en VVD ‘keihard liegen’ (de SGP in het AD) – de les dat je ‘fatsoen moet doen’ hebben zij niet geleerd.
Mag je dat ook verwachten als zelfs onze premier, de uitvinder van die les, zich er niet aan houdt? Onder zijn verantwoordelijkheid zitten kinderen in Nederlandse cellen, balanceren duizenden asielzoekers al jaren tussen hoop en vrees, worden verpleeghuizen financieel gemangeld en is de Nederlandse taal uitgebreid met het woord pyjamadag.
Over fatsoen en CDA gesproken. In een regionaal weekblad haalde het Schoonhovense CDA fel uit naar PvdA-wethouder Jan Beugelaar die de voedselbank in de kou zou laten staan. Ik geloofde mijn ogen niet. Als er in de Krimpenerwaard één bestuurder rond loopt van wie ik zeker weet dat hij zich met hart en ziel inzet voor de groep die (helaas, met dank aan de kabinetten Balkenende!) van de voedselbank gebruik moet maken, dan is het Jan.
Gelukkig geeft hij op de website van de PvdA Schoonhoven tekst en uitleg. En wat blijkt? Het CDA heeft de voedselbank gewoon inzet gemaakt van een politiek spel waarbij het zelf garen wilde spinnen. Is dat fatsoenlijk? Nee, dat is schijnheilig. Het is politieke hufterigheid. Al in 2002 schreef de PvdA in haar verkiezingsprogramma dat de hufterigheid in de samenleving moest worden aangepakt. Aanstaande woensdag kan daar al een belangrijke stap voor worden gezet, door in ieder geval niet op het CDA te stemmen.
Het CDA, de partij van de waarden en normen, heeft de hypocrisie en het moddergooien tot norm verheven. Het speelt in op de onderbuik, koketteert met een groeiende economie waar het zelf niets aan heeft bijgedragen en ontloopt het debat als het over echt belangrijke zaken gaat. En die partij staat nu hoog in de peilingen. Begrijpt u het nog?
Gelukkig kunnen we er iets aan doen, woensdag. Door de linkse partijen zo groot te maken, dat zij samen een meerderheid in de Kamer krijgen. Want een socialer Nederland, dat willen we allemaal.
Toch?
31.10.06
Potlood
Als er ergens in Afrika of Azië democratische verkiezingen worden gehouden, lopen er altijd wel een paar Nederlanders rond om als waarnemer toe te zien op een free and fair verloop. Want Nederland is, als het om verkiezingen gaat, het braafste jongetje van de klas. Verkiezingsfraude? We kennen het woord, maar het komt hier niet voor. Toch?
Misschien niet, maar nu blijken 35 gemeenten stemmachines in gebruik te hebben die zo’n sterk signaal uitzenden, dat je op tientallen meters afstand het stemgedrag van de argeloze kiezer kunt volgen. En dat kan natuurlijk niet, want het stemgeheim is in een beschaafd land heilig. Terecht dus, dat minister Nicolaï de machines van de Sdu heeft afgekeurd. In de praktijk betekent dat, dat in ieder geval de Amsterdammers en wellicht ook kiezers in andere gemeenten op 22 november weer het oude, vertrouwde rode potlood moeten gebruiken.
Jammer dat Ouderkerk geen Sdu-machine heeft.
Ik ben oud genoeg om nog te weten hoe het aanvoelde, stemmen met zo’n potlood. Het was een ritueel. Van de leden van het stembureau kreeg je een groot formulier overhandigd, in de lengterichting gevouwen. Daarmee begaf je je tussen twee schaamschotjes, vouwde het grauwgrijze papier open en zocht naar de partij van jouw keuze. Dan pakte je het rode potlood. Dat zat vast aan een touwtje, tegen het onnadenkend in je zak steken. De kans dat iemand dat deed was overigens klein, want het potlood was te dik om lekker in de hand te liggen of om comfortabel in de broek te dragen. Met het potlood kleurde je een vakje in (niet te veel buiten de lijntjes want dan was het formulier ongeldig!), je vouwde het formulier weer keurig op en begaf je naar een groene, melkbusachtige ton: de stembus! Met gevoel voor dramatiek liet je dan het formulier in de gleuf glijden. Het ritueel was voorbij, de democratische plicht was gedaan.
Het had iets erotisch. Je leefde ernaar toe, de spanning liep op naarmate het moment suprême naderde, de handeling zelf had iets stiekems: iedereen deed het, maar je mocht het niet van elkaar zien. En dan die stembus: freudiaanser kan bijna niet. Eenmaal terug op straat dacht je dat iedereen aan je kon zien dat je ‘het’ gedaan had.
Zeker na de eerste keer.
Een beetje flauwekul natuurlijk, maar een feit is wel dat het stemmen sinds de invoering van de stemmachine is verkild, de steriele druk op de knop is niets vergeleken met het potloodritueel. En het geeft zeker niet het gevoel dat je iets bijzonders hebt gedaan.
Toch zie ik stemmen nog altijd zo, als iets bijzonders. Democratie is niet vanzelfsprekend, ze moet steeds opnieuw worden bevochten en verdedigd. Dat mag best met een ritueel gepaard gaan zodat kiezers het gevoel krijgen, dat wat ze doen ook echt iets betékent. Een machine geeft dat gevoel niet.
Tegen beter weten in hoop ik, dat het gedoe met die stemmachines nu een blessing in disguise is. Dat ze in Amsterdam, Vlist, Moordrecht of waar dan ook waar ze misschien weer met het potlood gaan stemmen de smaak weer te pakken krijgen en zeggen: laten we maar blijven vasthouden aan dat potlood. Dan duurt het maar wat langer voor de uitslag bekend is, en dan moeten we misschien een keer overtellen omdat we ergens een foutje hebben gemaakt, soit. We kunnen het geduld opbrengen om weken, maanden te wachten tot we weten wie de nieuwe Idol of de winnaar van Big Brother wordt, dan kunnen we toch zeker ook wel een paar uur extra wachten op een verkiezingsuitslag?
Op 22 november zit ik weer op het stembureau. Voor mij op tafel staat dan een schermpje dat is aangesloten op de stemmachine. Iedere keer weer zijn er mensen die mij vragen, of ik kan zien wat zij stemmen. Geduldig herhaal ik steeds dat daarvan geen sprake is, dat we in dit land een stemgeheim hebben en dat het schermpje slechts de geldigheid van een uitgebrachte stem aangeeft. Dan zie ik sommigen kijken: dat kan hij nou wel zeggen…
Machines worden gewantrouwd, en niet ten onrechte. Eerst dacht ik dat het aan de mensen lag, het waren veelal ouderen die de vraag stelden. Maar nu weten we dat het stemgeheim ook bij machines niet honderd procent veilig is. Volgens de actiegroep “Wij vertrouwen stemcomputers niet” ook niet bij de Nedap-machines zoals die in Ouderkerk worden gebruikt. Toch maar terug naar dat potlood, zou ik zeggen.
Misschien niet, maar nu blijken 35 gemeenten stemmachines in gebruik te hebben die zo’n sterk signaal uitzenden, dat je op tientallen meters afstand het stemgedrag van de argeloze kiezer kunt volgen. En dat kan natuurlijk niet, want het stemgeheim is in een beschaafd land heilig. Terecht dus, dat minister Nicolaï de machines van de Sdu heeft afgekeurd. In de praktijk betekent dat, dat in ieder geval de Amsterdammers en wellicht ook kiezers in andere gemeenten op 22 november weer het oude, vertrouwde rode potlood moeten gebruiken.
Jammer dat Ouderkerk geen Sdu-machine heeft.
Ik ben oud genoeg om nog te weten hoe het aanvoelde, stemmen met zo’n potlood. Het was een ritueel. Van de leden van het stembureau kreeg je een groot formulier overhandigd, in de lengterichting gevouwen. Daarmee begaf je je tussen twee schaamschotjes, vouwde het grauwgrijze papier open en zocht naar de partij van jouw keuze. Dan pakte je het rode potlood. Dat zat vast aan een touwtje, tegen het onnadenkend in je zak steken. De kans dat iemand dat deed was overigens klein, want het potlood was te dik om lekker in de hand te liggen of om comfortabel in de broek te dragen. Met het potlood kleurde je een vakje in (niet te veel buiten de lijntjes want dan was het formulier ongeldig!), je vouwde het formulier weer keurig op en begaf je naar een groene, melkbusachtige ton: de stembus! Met gevoel voor dramatiek liet je dan het formulier in de gleuf glijden. Het ritueel was voorbij, de democratische plicht was gedaan.
Het had iets erotisch. Je leefde ernaar toe, de spanning liep op naarmate het moment suprême naderde, de handeling zelf had iets stiekems: iedereen deed het, maar je mocht het niet van elkaar zien. En dan die stembus: freudiaanser kan bijna niet. Eenmaal terug op straat dacht je dat iedereen aan je kon zien dat je ‘het’ gedaan had.
Zeker na de eerste keer.
Een beetje flauwekul natuurlijk, maar een feit is wel dat het stemmen sinds de invoering van de stemmachine is verkild, de steriele druk op de knop is niets vergeleken met het potloodritueel. En het geeft zeker niet het gevoel dat je iets bijzonders hebt gedaan.
Toch zie ik stemmen nog altijd zo, als iets bijzonders. Democratie is niet vanzelfsprekend, ze moet steeds opnieuw worden bevochten en verdedigd. Dat mag best met een ritueel gepaard gaan zodat kiezers het gevoel krijgen, dat wat ze doen ook echt iets betékent. Een machine geeft dat gevoel niet.
Tegen beter weten in hoop ik, dat het gedoe met die stemmachines nu een blessing in disguise is. Dat ze in Amsterdam, Vlist, Moordrecht of waar dan ook waar ze misschien weer met het potlood gaan stemmen de smaak weer te pakken krijgen en zeggen: laten we maar blijven vasthouden aan dat potlood. Dan duurt het maar wat langer voor de uitslag bekend is, en dan moeten we misschien een keer overtellen omdat we ergens een foutje hebben gemaakt, soit. We kunnen het geduld opbrengen om weken, maanden te wachten tot we weten wie de nieuwe Idol of de winnaar van Big Brother wordt, dan kunnen we toch zeker ook wel een paar uur extra wachten op een verkiezingsuitslag?
Op 22 november zit ik weer op het stembureau. Voor mij op tafel staat dan een schermpje dat is aangesloten op de stemmachine. Iedere keer weer zijn er mensen die mij vragen, of ik kan zien wat zij stemmen. Geduldig herhaal ik steeds dat daarvan geen sprake is, dat we in dit land een stemgeheim hebben en dat het schermpje slechts de geldigheid van een uitgebrachte stem aangeeft. Dan zie ik sommigen kijken: dat kan hij nou wel zeggen…
Machines worden gewantrouwd, en niet ten onrechte. Eerst dacht ik dat het aan de mensen lag, het waren veelal ouderen die de vraag stelden. Maar nu weten we dat het stemgeheim ook bij machines niet honderd procent veilig is. Volgens de actiegroep “Wij vertrouwen stemcomputers niet” ook niet bij de Nedap-machines zoals die in Ouderkerk worden gebruikt. Toch maar terug naar dat potlood, zou ik zeggen.
29.10.06
Gezondheid!
Vorige week verscheen een toch wel opmerkelijk onderzoek van het RIVM naar de gezondheid van de inwoners van Midden-Holland. Wat bleek: de inwoners van dit gebied zijn de gezondste van Nederland. Zelfs het NOS journaal besteedde er aandacht aan en interviewde inwoners van Vlist (gezondste gemeente) en Nederlek (minst gezonde gemeente). De journaalploeg liet Ouderkerk links liggen.
Een gezond gebied. Maar bij nadere bestudering van het rapport is er toch nog wel het een en ander te verbeteren. Zeker in Ouderkerk. Want de regio mag dan wel gezond zijn, binnen die regio scoort Ouderkerk niet bepaald goed. We zijn hier dus, relatief gezien, niet gezond. Dat vraagt om aandacht van de gemeente en de politiek, want openbare gezondheidszorg is een van de top-verantwoordelijkheden van het lokaal bestuur.
Een greep uit de resultaten.
Ouderkerk hoort, met Bergambacht en Vlist, tot de gemeenten met de laagste vaccinatiegraad van Nederland. Minder dan 90 procent van zuigelingen wordt hier gevaccineerd en dat vertaalt zich direct in een hoger aantal gevallen van kinkhoest en rode hond, een ziekte die in Nederland nauwelijks nog voorkomt. De onderzoekers leggen een verband met het grote aantal SGP-stemmers. In Ouderkerk is het percentage SGP’ers het hoogst (10,6%), in de Krimpenerwaard gevolgd door Bergambacht (9,2%) en Vlist (6,9%).
Ik vond en vind het onbegrijpelijk, dat ouders hun kinderen het recht op een goede gezondheid ontzeggen. Ik ken de argumenten, maar ik heb er geen begrip voor en eigenlijk ben ik van mening, dat de overheid deze vaccinaties (weer) bij wet verplicht moet stellen. Individuele keuzevrijheid, prima. Maar zuigelingen hebben die vrijheid nog niet en dan moet de overheid haar verantwoordelijkheid nemen. We kennen toch ook de leerplicht, waarom dan niet de vaccinatieplicht opnieuw ingevoerd?
Het rapport legt nóg een verband, tussen gezondheid en sociaal-economische status (SES). Bekend is, dat mensen met een lage SES (gebaseerd op opleiding, beroep en inkomen) in het algemeen ook minder gezond zijn. Mannen en vrouwen met een lage SES leven gemiddeld respectievelijk 4,9 jaar en 2,6 jaar korter dan mannen en vrouwen met een hoge SES. Ook leven ze 15 jaar minder lang in goede gezondheid. Ouderkerk scoort op het onderdeel besteedbaar inkomen iets boven het landelijk gemiddelde en ook iets boven het niveau van Gouda. Maar van alle dorpen scoort Ouderkerk het laagst – ook een uitdaging voor de gemeente om daar iets aan te doen, bijvoorbeeld door een gevarieerder woningaanbod en het creëren van een aantrekkelijk woon- en werkklimaat.
Van alle Midden-Holland gemeenten is Nederlek het minst gezond, gevolgd door Gouda. Maar dat is een stad en steden, zeker met een bevolkingssamenstelling zoals Gouda, zijn in het algemeen minder gezond. Verontrustender is, dat van de kleinere gemeenten na Nederlek Ouderkerk het slechtst scoort. Dat komt vooral door het aantal hart- en vaatziekten, dat hier het hoogst is. Het aantal mensen met overgewicht in Ouderkerk is eveneens groot (47,3%): ook hier scoort alleen Nederlek (47,5%) lager.
Juichende berichtgeving in het journaal over de gezonde Krimpenerwaard of niet: er is nog genoeg te doen. Ouderkerk hangt te vaak onderaan in lijstjes waarin gemeenten met elkaar worden vergeleken. Daar moet eindelijk eens iets aan worden gedaan.
Een gezond gebied. Maar bij nadere bestudering van het rapport is er toch nog wel het een en ander te verbeteren. Zeker in Ouderkerk. Want de regio mag dan wel gezond zijn, binnen die regio scoort Ouderkerk niet bepaald goed. We zijn hier dus, relatief gezien, niet gezond. Dat vraagt om aandacht van de gemeente en de politiek, want openbare gezondheidszorg is een van de top-verantwoordelijkheden van het lokaal bestuur.
Een greep uit de resultaten.
Ouderkerk hoort, met Bergambacht en Vlist, tot de gemeenten met de laagste vaccinatiegraad van Nederland. Minder dan 90 procent van zuigelingen wordt hier gevaccineerd en dat vertaalt zich direct in een hoger aantal gevallen van kinkhoest en rode hond, een ziekte die in Nederland nauwelijks nog voorkomt. De onderzoekers leggen een verband met het grote aantal SGP-stemmers. In Ouderkerk is het percentage SGP’ers het hoogst (10,6%), in de Krimpenerwaard gevolgd door Bergambacht (9,2%) en Vlist (6,9%).
Ik vond en vind het onbegrijpelijk, dat ouders hun kinderen het recht op een goede gezondheid ontzeggen. Ik ken de argumenten, maar ik heb er geen begrip voor en eigenlijk ben ik van mening, dat de overheid deze vaccinaties (weer) bij wet verplicht moet stellen. Individuele keuzevrijheid, prima. Maar zuigelingen hebben die vrijheid nog niet en dan moet de overheid haar verantwoordelijkheid nemen. We kennen toch ook de leerplicht, waarom dan niet de vaccinatieplicht opnieuw ingevoerd?
Het rapport legt nóg een verband, tussen gezondheid en sociaal-economische status (SES). Bekend is, dat mensen met een lage SES (gebaseerd op opleiding, beroep en inkomen) in het algemeen ook minder gezond zijn. Mannen en vrouwen met een lage SES leven gemiddeld respectievelijk 4,9 jaar en 2,6 jaar korter dan mannen en vrouwen met een hoge SES. Ook leven ze 15 jaar minder lang in goede gezondheid. Ouderkerk scoort op het onderdeel besteedbaar inkomen iets boven het landelijk gemiddelde en ook iets boven het niveau van Gouda. Maar van alle dorpen scoort Ouderkerk het laagst – ook een uitdaging voor de gemeente om daar iets aan te doen, bijvoorbeeld door een gevarieerder woningaanbod en het creëren van een aantrekkelijk woon- en werkklimaat.
Van alle Midden-Holland gemeenten is Nederlek het minst gezond, gevolgd door Gouda. Maar dat is een stad en steden, zeker met een bevolkingssamenstelling zoals Gouda, zijn in het algemeen minder gezond. Verontrustender is, dat van de kleinere gemeenten na Nederlek Ouderkerk het slechtst scoort. Dat komt vooral door het aantal hart- en vaatziekten, dat hier het hoogst is. Het aantal mensen met overgewicht in Ouderkerk is eveneens groot (47,3%): ook hier scoort alleen Nederlek (47,5%) lager.
Juichende berichtgeving in het journaal over de gezonde Krimpenerwaard of niet: er is nog genoeg te doen. Ouderkerk hangt te vaak onderaan in lijstjes waarin gemeenten met elkaar worden vergeleken. Daar moet eindelijk eens iets aan worden gedaan.
18.10.06
Dijk
Wanneer ik ’s morgens naar het station van Gouda fiets is het, sinds een paar dagen, nog te donker om onverlicht over de dijk te rijden. Nu is een veelgehoorde klacht van automobilisten, dat scholieren dat juist wél doen en daardoor een gevaar op de weg vormen.
Dat is dus niet waar. Dagelijks zie ik dat bijna alle scholieren in ieder geval het achterlicht aan hebben. Ik denk dat het misverstand ontstaat, doordat wij veertigers vroeger zelf zonder verlichting reden omdat we niet zwaarder wilden trappen. Met de verlichting-op-batterijen is dat bezwaar uit de wereld en dus is er voor de moderne jeugd geen reden om geen licht te voeren.
Wat niet wil zeggen dat de dijk veilig is. Zeker niet.
Daarom ben ik ook zo blij met het succes van PvdA-wethouder Klaas Dogterom, die in de Strategiegroep Veenweidepact Krimpenerwaard voor elkaar heeft gekregen dat er een fietspad is ingetekend tussen Schaapjeszijde en de rotonde met de nog aan te leggen Zuidwestelijke Randweg. De dijk wordt hierdoor straks over een behoorlijke lengte voor toekomstige generaties scholieren (en andere fietsers natuurlijk) een stuk veiliger. Geen overbodige luxe, want die Goudse randweg gaat veel nieuw verkeer aantrekken. Met dat fietspad lijkt een heel oude wens van de PvdA eindelijk werkelijkheid te worden. Het zal nog een paar jaar duren voor dat fietspad er is, en er zal ongetwijfeld nog het nodige over worden gezegd, maar het begin is er.
Veiligheid op de dijk, het is een belangrijk thema. Een tijdje geleden kreeg de PvdA een mail van een bewoner van de IJsseldijk Noord die ons opmerkzaam maakte op het probleem van de landbouwtrekkers, althans de bestuurders daarvan. Vaak zijn dat jonge mensen van 16, 17 jaar die zelf weinig verkeerservaring hebben en een stuk onbesuisder rijden dan de oudere boeren die met de trekker zijn vergroeid. De wetgeving die dit toestaat, dateert uit de tijd dat die dingen niet harder mochten rijden dan 16 km per uur. Nu is dat 25 (maar in de praktijk rijden ze veel harder) en de voertuigen zijn in de loop der jaren steeds groter, zwaarder en dus gevaarlijker geworden. Wordt het niet tijd om de wet aan te passen? vroeg de afzender van de mail retorisch.
Daar is de wetgever voor nodig, Den Haag dus.
Op dit soort momenten ben ik blij dat ik lid ben van een grote, landelijke partij met korte lijnen naar de Tweede Kamer. Van het Kamerlid Lia Roefs hoorde ik, dat het onderwerp haar aandacht heeft. Sterker, ze had al een dossiertje en het signaal uit Ouderkerk was het duwtje dat ze nodig had om er na de verkiezingen snel werk van te maken. Ook hier geldt: het begin is er, want een wet veranderen kan ook niet van de ene op de andere dag.
Lia gaat eerst campagne voeren voor de Kamerverkiezingen. Dat doen we hier in Ouderkerk ook, op bescheiden wijze. En op 22 november gaan we weer stemmen. Als het aan GroenLinks in Gouda ligt met het potlood, want stemcomputers blijken gemakkelijk gehackt te kunnen worden. Stemmen met een potlood is ook veel leuker. Maar daarover later meer.
Dat is dus niet waar. Dagelijks zie ik dat bijna alle scholieren in ieder geval het achterlicht aan hebben. Ik denk dat het misverstand ontstaat, doordat wij veertigers vroeger zelf zonder verlichting reden omdat we niet zwaarder wilden trappen. Met de verlichting-op-batterijen is dat bezwaar uit de wereld en dus is er voor de moderne jeugd geen reden om geen licht te voeren.
Wat niet wil zeggen dat de dijk veilig is. Zeker niet.
Daarom ben ik ook zo blij met het succes van PvdA-wethouder Klaas Dogterom, die in de Strategiegroep Veenweidepact Krimpenerwaard voor elkaar heeft gekregen dat er een fietspad is ingetekend tussen Schaapjeszijde en de rotonde met de nog aan te leggen Zuidwestelijke Randweg. De dijk wordt hierdoor straks over een behoorlijke lengte voor toekomstige generaties scholieren (en andere fietsers natuurlijk) een stuk veiliger. Geen overbodige luxe, want die Goudse randweg gaat veel nieuw verkeer aantrekken. Met dat fietspad lijkt een heel oude wens van de PvdA eindelijk werkelijkheid te worden. Het zal nog een paar jaar duren voor dat fietspad er is, en er zal ongetwijfeld nog het nodige over worden gezegd, maar het begin is er.
Veiligheid op de dijk, het is een belangrijk thema. Een tijdje geleden kreeg de PvdA een mail van een bewoner van de IJsseldijk Noord die ons opmerkzaam maakte op het probleem van de landbouwtrekkers, althans de bestuurders daarvan. Vaak zijn dat jonge mensen van 16, 17 jaar die zelf weinig verkeerservaring hebben en een stuk onbesuisder rijden dan de oudere boeren die met de trekker zijn vergroeid. De wetgeving die dit toestaat, dateert uit de tijd dat die dingen niet harder mochten rijden dan 16 km per uur. Nu is dat 25 (maar in de praktijk rijden ze veel harder) en de voertuigen zijn in de loop der jaren steeds groter, zwaarder en dus gevaarlijker geworden. Wordt het niet tijd om de wet aan te passen? vroeg de afzender van de mail retorisch.
Daar is de wetgever voor nodig, Den Haag dus.
Op dit soort momenten ben ik blij dat ik lid ben van een grote, landelijke partij met korte lijnen naar de Tweede Kamer. Van het Kamerlid Lia Roefs hoorde ik, dat het onderwerp haar aandacht heeft. Sterker, ze had al een dossiertje en het signaal uit Ouderkerk was het duwtje dat ze nodig had om er na de verkiezingen snel werk van te maken. Ook hier geldt: het begin is er, want een wet veranderen kan ook niet van de ene op de andere dag.
Lia gaat eerst campagne voeren voor de Kamerverkiezingen. Dat doen we hier in Ouderkerk ook, op bescheiden wijze. En op 22 november gaan we weer stemmen. Als het aan GroenLinks in Gouda ligt met het potlood, want stemcomputers blijken gemakkelijk gehackt te kunnen worden. Stemmen met een potlood is ook veel leuker. Maar daarover later meer.
22.9.06
Dolfijn
Donner weg. Dekker weg. Verdonk straks misschien ook. En dan wellicht Henk Kamp van Defensie.
Kamp?
Waarom niet? In de Volkskrant van vanmorgen las ik een heel klein artikeltje met de kop ‘Nederlandse duikboot ramde Franse vissers’. Op 14 januari 2004 zonk de Franse vissersboot Bugaled Breizh in het Kanaal, onder raadselachtige omstandigheden. Vijf vissers kwamen daarbij om het leven. Hun nabestaanden zeggen nu bewijs te hebben gevonden, dat de Nederlandse onderzeeër Dolfijn het schip zou hebben geraakt.
Vreemd dat hier in de Nederlandse pers nooit over is geschreven. Ik heb de Franse berichtgeving op internet er eens op nageslagen en daar wordt de Dolfijn al een tijdje als le suspect numéro 1 genoemd, zoals op 18 februari 2005 in Brest Ouvert en op 18 september 2005 op de tv-zender France 5.
De enige officiële reactie van Nederland vond ik op de site van de Nederlandse ambassade in Frankrijk, waar iedere betrokkenheid van de Nederlandse marine bij het ongeluk wordt ontkend. De Dolfijn bevond zich op met moment van zinken een kilometer of twintig van de plek des onheils en kan dus nooit de oorzaak zijn geweest, luidt de reactie van de ambassade – en dus van de regering, namens welke de ambassade immers spreekt.
Tja.
Een Franse marine-expert zegt ergens dat áls een onderzeeër de oorzaak van de scheepsramp zou zijn, dat dan waarschijnlijk een Russische of Amerikaanse zou moeten zijn. Die landen hebben een traditie in het stilhouden van incidenten. De Nederlandse niet, zeker niet als het gaat om een incident dat vijf mensen het leven heeft gekost. Maar Russen en Amerikanen waren niet in de buurt. En volgens mij kan ook de huidige Nederlandse regering goed dingen ‘onder de pet’ houden of ontkennen.
Een Franse rechter heeft nu een nieuw onderzoek bevolen en stelt een expert aan om het een en ander eens grondig te bekijken. Het eerste reisdoel wordt Den Helder, thuishaven van de Dolfijn.
Ik hoop dat de Dolfijn straks wordt vrijgepleit, maar als dat niet zo is moet ook Kamp opstappen, lijkt mij. Vijf doden is niet niks. Maar dat lukt niet meer voor de verkiezingen. Zijn opvolger dan maar. Benieuwd wie met zo’n onzeker toekomstperspectief die baan nog ambieert.
Kamp?
Waarom niet? In de Volkskrant van vanmorgen las ik een heel klein artikeltje met de kop ‘Nederlandse duikboot ramde Franse vissers’. Op 14 januari 2004 zonk de Franse vissersboot Bugaled Breizh in het Kanaal, onder raadselachtige omstandigheden. Vijf vissers kwamen daarbij om het leven. Hun nabestaanden zeggen nu bewijs te hebben gevonden, dat de Nederlandse onderzeeër Dolfijn het schip zou hebben geraakt.
Vreemd dat hier in de Nederlandse pers nooit over is geschreven. Ik heb de Franse berichtgeving op internet er eens op nageslagen en daar wordt de Dolfijn al een tijdje als le suspect numéro 1 genoemd, zoals op 18 februari 2005 in Brest Ouvert en op 18 september 2005 op de tv-zender France 5.
De enige officiële reactie van Nederland vond ik op de site van de Nederlandse ambassade in Frankrijk, waar iedere betrokkenheid van de Nederlandse marine bij het ongeluk wordt ontkend. De Dolfijn bevond zich op met moment van zinken een kilometer of twintig van de plek des onheils en kan dus nooit de oorzaak zijn geweest, luidt de reactie van de ambassade – en dus van de regering, namens welke de ambassade immers spreekt.
Tja.
Een Franse marine-expert zegt ergens dat áls een onderzeeër de oorzaak van de scheepsramp zou zijn, dat dan waarschijnlijk een Russische of Amerikaanse zou moeten zijn. Die landen hebben een traditie in het stilhouden van incidenten. De Nederlandse niet, zeker niet als het gaat om een incident dat vijf mensen het leven heeft gekost. Maar Russen en Amerikanen waren niet in de buurt. En volgens mij kan ook de huidige Nederlandse regering goed dingen ‘onder de pet’ houden of ontkennen.
Een Franse rechter heeft nu een nieuw onderzoek bevolen en stelt een expert aan om het een en ander eens grondig te bekijken. Het eerste reisdoel wordt Den Helder, thuishaven van de Dolfijn.
Ik hoop dat de Dolfijn straks wordt vrijgepleit, maar als dat niet zo is moet ook Kamp opstappen, lijkt mij. Vijf doden is niet niks. Maar dat lukt niet meer voor de verkiezingen. Zijn opvolger dan maar. Benieuwd wie met zo’n onzeker toekomstperspectief die baan nog ambieert.
19.9.06
Zurig
Het was weer gezellig, gisteravond. Dat is het namelijk altijd, als de PvdA-afdelingen van de Krimpenerwaard in Ammerstol bijeen zijn. Op gewijde grond, in Het Gebouw, waar vakbond en SDAP/PvdA vroeger discussieerden over hoe het volk te verheffen, bespraken we nu de gezamenlijke campagne voor de Kamerverkiezingen van 22 november. Deze dagen zijn cruciaal voor de voortgang van de samenwerking tussen de gemeenten. Maar K4 of K5, de vijf PvdA-afdelingen zullen steeds verder naar elkaar toe blijven groeien. Dat past ook in de traditie van de PvdA: over de grenzen heen kijken, internationaal maar ook interlokaal. Een goede zaak, ik schreef het twee bijdragen geleden ook al, en zoals gezegd: gezellig. Niet voor niets zegt de Vlaamse zusterpartij van de PvdA, de sp.a: ‘Socialisme zal gezellig zijn, of zal niet zijn’. Die les lijken we in de Krimpenerwaard te hebben opgepikt.
Zo niet de gemeenteraad van Ouderkerk. Het plezier in de politiek dat ik ontleen aan bijeenkomsten als die in Ammerstol en die van vanavond, als we met de Ouderkerkse fractie overleggen met onze collega’s uit Gouda, wordt de laatste tijd steeds meer tenietgedaan door het zurige sfeertje van de Ouderkerkse gemeentepolitiek. De partijen in de oppositie, nog altijd gefrustreerd doordat ze niet meer in het college zitten, tonen zich verbitterd, rancuneus. De toonzetting van de mailtjes van de ChristenUnie, de SGP die achteraf met ongenuanceerde en misleidende persberichten kinderachtig probeert haar gelijk te halen na de voor haar teleurstellende besluitvorming over de nieuwe begraafplaats, ja zelfs het anders zo redelijke CDA dat in de raad ineens ging mopperen over de Wmo terwijl het in de commissie zo leuk constructief meedacht – het maakt het politieke bedrijf niet leuker. C’est le ton qui fait la musique – nou, met deze muziek jagen ze mij hun kerk uit. De christelijke partijen hebben de les van de sp.a duidelijk niet geleerd.
Vanavond komen de fractievoorzitters van alle K5-gemeenteraden bij elkaar in Schoonhoven. De Schoonhovense collega’s gaan proberen de overigen te overtuigen van hun argumenten, waarom ze niet kunnen instemen met de samenwerkingsovereenkomst zoals die nu voorligt. Maar de stellingen lijken over een weer betrokken en veel beweging verwacht ik daar niet.
Of het dáár gezellig wordt? Ik betwijfel het.
Zo niet de gemeenteraad van Ouderkerk. Het plezier in de politiek dat ik ontleen aan bijeenkomsten als die in Ammerstol en die van vanavond, als we met de Ouderkerkse fractie overleggen met onze collega’s uit Gouda, wordt de laatste tijd steeds meer tenietgedaan door het zurige sfeertje van de Ouderkerkse gemeentepolitiek. De partijen in de oppositie, nog altijd gefrustreerd doordat ze niet meer in het college zitten, tonen zich verbitterd, rancuneus. De toonzetting van de mailtjes van de ChristenUnie, de SGP die achteraf met ongenuanceerde en misleidende persberichten kinderachtig probeert haar gelijk te halen na de voor haar teleurstellende besluitvorming over de nieuwe begraafplaats, ja zelfs het anders zo redelijke CDA dat in de raad ineens ging mopperen over de Wmo terwijl het in de commissie zo leuk constructief meedacht – het maakt het politieke bedrijf niet leuker. C’est le ton qui fait la musique – nou, met deze muziek jagen ze mij hun kerk uit. De christelijke partijen hebben de les van de sp.a duidelijk niet geleerd.
Vanavond komen de fractievoorzitters van alle K5-gemeenteraden bij elkaar in Schoonhoven. De Schoonhovense collega’s gaan proberen de overigen te overtuigen van hun argumenten, waarom ze niet kunnen instemen met de samenwerkingsovereenkomst zoals die nu voorligt. Maar de stellingen lijken over een weer betrokken en veel beweging verwacht ik daar niet.
Of het dáár gezellig wordt? Ik betwijfel het.
11.9.06
9/11
Voetnoten in de geschiedenis, ze zijn er om gebeurtenissen in het juiste perspectief te plaatsen. De media-aandacht rond nine-eleven wekt de indruk, dat de aanslag op de Twin Towers, vandaag vijf jaar geleden, zo’n beetje het meest verschrikkelijke is geweest wat de wereld is overkomen. Maar in de wereldgeschiedenis zijn bijvoorbeeld ook in naam van het christendom misdaden begaan, ook de Amerikanen hebben vuile handen gemaakt, en de Engelsen. Er zijn, kortom, op veel 9/11’s dingen gebeurd die nog verschrikkelijker waren dan de aanslag waar we nu zo vol van zijn, leert een kijkje op Wikipedia.
Op 11 september 490 voor Christus versloegen de Grieken de Perzen in de Slag bij Marathon. Een slordige 6000 Perzen verloren daarbij het leven, twee keer zoveel als vijf jaar geleden in New York.
De nazi’s begonnen op 11 september 1943 met het uitroeien van de joden in de getto’s van Minsk en Lida in Wit-Rusland. Alleen uit Minsk al werden 6000 joden (2 x Twin Towers) vergast in Sobibor. Een jaar eerder, op 11 september 1942, kwamen door wreedheden van de nazi’s in het Poolse getto Stolin 11.000 mensen (3,6TT) om. Diezelfde dag werden 90.000 joden (30TT) uit Warschau naar vernietigingskampen gedeporteerd.
Op 11 september 1944 kwamen bij een Engels bombardement van het Duitse Darmstadt 11.500 mensen (3,8TT) om.
Ook op 11 september, in 1973, kwam Salvador Allende om het leven bij een militaire coup in Argentinië. De coup, die zeer waarschijnlijk werd gesteund door de Amerikaanse geheime dienst CIA, werd gevolgd door enkele dagen van chaos waarbij 3500 mensen werden vermoord (1,16TT).
Rond het tijdstip waarop ik dit schrijf, boorden terroristen vijf jaar geleden twee vliegtuigen in de Twin Towers. Daarbij kwamen 3000 mensen om.
Zouden de kinderen van de socialisten die 33 jaar geleden door Pinochet werden vermoord, vandaag dáár aan denken? Of toch aan hun vaders?
Op 11 september 490 voor Christus versloegen de Grieken de Perzen in de Slag bij Marathon. Een slordige 6000 Perzen verloren daarbij het leven, twee keer zoveel als vijf jaar geleden in New York.
De nazi’s begonnen op 11 september 1943 met het uitroeien van de joden in de getto’s van Minsk en Lida in Wit-Rusland. Alleen uit Minsk al werden 6000 joden (2 x Twin Towers) vergast in Sobibor. Een jaar eerder, op 11 september 1942, kwamen door wreedheden van de nazi’s in het Poolse getto Stolin 11.000 mensen (3,6TT) om. Diezelfde dag werden 90.000 joden (30TT) uit Warschau naar vernietigingskampen gedeporteerd.
Op 11 september 1944 kwamen bij een Engels bombardement van het Duitse Darmstadt 11.500 mensen (3,8TT) om.
Ook op 11 september, in 1973, kwam Salvador Allende om het leven bij een militaire coup in Argentinië. De coup, die zeer waarschijnlijk werd gesteund door de Amerikaanse geheime dienst CIA, werd gevolgd door enkele dagen van chaos waarbij 3500 mensen werden vermoord (1,16TT).
Rond het tijdstip waarop ik dit schrijf, boorden terroristen vijf jaar geleden twee vliegtuigen in de Twin Towers. Daarbij kwamen 3000 mensen om.
Zouden de kinderen van de socialisten die 33 jaar geleden door Pinochet werden vermoord, vandaag dáár aan denken? Of toch aan hun vaders?
Abonneren op:
Reacties (Atom)